Funen, Denemarken.

Heup en schouders, voet en been, voet en been……Een variatie op het welbekende kinderliedje spookt door mijn hoofd nu ik terugkijk op een zeer kortstondige Fjällräven Classic Denmark.

Aan de voorbereidingen en trainingen heeft het niet gelegen. In Drenthe fietsen we elke ochtend vanaf de camping naar de start van de Vierdaagse. Een camping, trouwens, die gerund wordt door een collectief van oudere echtparen. Elke week is een ander echtpaar “campingbaas”. Men wil er duidelijk niet aan dat wij zouden weten hoe we moeten kamperen. De caravan neerzetten gebeurt onder scherp toezicht (want hij moet exact op de juiste plaats staan), er moet een aansluiting gemaakt worden met de riolering, het electra mag alleen maar door de toezichthouder worden aangesloten…. Kortom: regeltjes, regeltjes en nog eens regeltjes.
Dan is de organisatie van de Vierdaagse totaal anders. Vertrektijd half negen, maar ach, wat maakt het ook eigenlijk uit; zie maar wanneer je vertrekt. Een onverschillige stempelaar en weinig aandacht als je je komt afmelden na de wandeltocht. Maar goed: het gaat ons om het lopen. Vier dagen lang, afwisselend saaie tochten langs kaarsrechte kanalen en over eindeloze polderwegen, en ploeteren door mul zand en over bospaden. Een medaille kan er niet af, we moeten ons na afloop tevreden stellen met een enkele roos.

Na het ophalen van de nieuwe zooltjes en na een laatste fysio-behandeling kunnen we dan door naar Denemarken. De camping op Funen is gigantisch groot. In het weekend zeer druk, door de week bijna uitgestorven. We gebruiken het eerste weekend om te trainen. Eén dag met de grote rugzak, twee dagen met de kleine (maar wel met veel gewicht). Op maandag besluit Elly om niet te gaan lopen: vooral de bepakking veroorzaakt teveel spanning en pijn in de benen. Ikzelf merk dat het zwaar is, maar ik heb wel het idee dat ik het aan kan.
Woensdag 22 juni is het dan eindelijk zover. Om tien voor zeven ’s morgens staan we te wachten voor een slagboom die niet open wil. Pas om zeven uur precies kunnen we weg! Na een uur rijden komen we bij het startterrein. De enige weg er naar toe is opgebroken wegens riolerings werkzaamheden. Het duurt daarom een tijd voor we, via het gras en door de modder, het parkeerterrein bereiken.
Het inchecken verloopt vlot. We krijgen alleen snacks en voedsel mee voor overdag. De warme maaltijd wordt pas na de eerste wandeldag uitgereikt.

Plotseling frunnikt er iemand aan mijn rugzak. Een medewerker van de organisatie vindt dat mijn rugzak niet goed zit! Hij verstelt een paar gespen waardoor hij strakker om de schouders komt te zitten. Ik ben te verbouwereerd om te protesteren, laat staan om hem tegen te houden.

Er wordt inmiddels een nerveuze spanning voelbaar bij de eerste honderd wandelaars. En het enige beschikbare toilet is defect!!!

Na een lange speech in het Deens, en een korte samenvatting ervan in het Engels, kunnen we om vijf over negen weg. Het is erg warm en benauwd. Het idee van een redelijk vlak landschap kan ik direct al laten varen: het is veel en lang klimmen. Bospaden, weilanden, moddersporen en sintelpaden doen mijn voeten geen goed. En mijn schouders ga ik door de veranderde afstelling van de rugzak behoorlijk voelen.

Het eerste checkpoint is op twaalf kilometer. Al ruim daarvoor begin ik mijn linkervoet weer te voelen. Precies die plekken die pas nog uitgebreid behandeld zijn door de fysio-therapeute. Ik neem na het afstempelen wat rust, maar dan merk ik dat ik eigenlijk te moe ben om verder te kunnen. Verstandig als ik (soms) ben besluit ik uit te stappen.

Gelukkig werkt de telefoonverbinding hier goed: Elly vindt mij via de locatie-voorzieningen en meldt mij af bij de organisatie. Een plotseling einde van wat zo mooi had kunnen zijn.
De twee dagen die ik anders gelopen zou hebben gebruik ik nu om het hele gebeuren te verwerken. Inmiddels kan ik weer “gewoon”, zonder extra gewicht op de schouders, lopen. We kunnen daardoor toch ook genieten van een paar extra rustige vakantiedagen.

Nu gaan we ons langzamerhand voorbereiden op de terugreis naar huis.
Het lopen geef ik niet op, net zoals Elly dat niet zal doen. Maar eerst nemen we de tijd om volledig te herstellen, want mijn heupen, schouders, voeten en benen wil ik niet meer zo voelen als tijdens deze hike!

We zijn er bijna…….

🎵We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal…..🎵
Het startschot heeft geklonken, de wandelpassen zijn gescand, en vóór mij begint een groepje van vijf fleurig uitgedoste dames van achter in de twintig al te zingen. Op deze eerste dag van de Achterhoekse Wandel Vierdaagse, met zo’n 20 kilometer voor de boeg zijn ze wel erg voortvarend. Gelukkig voor mij moeten we al snel bij verkeerslichten een drukke weg oversteken, waardoor de groep uit het oog en vooral uit het oor raakt!

Het begon moeizaam, vanochtend. De gang naar het toiletgebouw op de camping was pijnlijk, zeer pijnlijk. Mijn linkervoet en -enkel spelen op, waardoor ik meer strompelde dan liep. Tijdens de fietstocht naar de start heb ik gelukkig geen last, en na een goede twee kilometer lopen merk ik tot mijn grote vreugde dat de pijn helemaal verdwenen is. Daartoe heb ik mijn enkel uiteraard wel afgeplakt met tape, waardoor ik een goede ondersteuning heb. 

Na een fraaie tocht door het bos, over karresporen en langs polderwegen ben ik vroeg in de middag alweer bij de finish. En zo volgen er nog drie dagen van ’s morgens strompelen, langzaam opwarmen van de spieren bij de start en uiteindelijk goed kunnen lopen. Schitterende parkoersen zijn hier door de organisatie weer uitgezet: door Montferland (klimmen en dalen), door dorpjes als Braamt, Kilder en Gaanderen, langs de Oude IJssel en door stadion De Vijverberg: afwisseling genoeg. 

Op de laatste dag loopt Elly weer een afstand mee: de twaalf kilometer, omdat ook zij last heeft van de enkels. Elly had al een bezoek gebracht aan de podoloog, en voor haar zijn er nieuwe zooltjes in de maak. Voor mij is het ook duidelijk: ik ga komende week weer even langs bij het Orthopedisch Centrum Rotterdam, om te laten onderzoeken of ik met de aanpassing van mijn zooltjes ook weer goed in balans kan komen. 

En toch: ondanks de opstartproblemen aan het begin van elke wandeltocht hebben we er nog steeds veel plezier in. We zijn er nog lang niet, maar dat gaat vast goed komen.
Elly is inmiddels zeer tevreden over de nieuwe zooltjes die al klaar liggen als we weer thuis zijn. Bij het OCR, waar ik enkele jaren geleden behandeld ben aan mijn achillespees blessure, herkent men mij. Ook bij mij worden nieuwe zooltjes aangemeten, en met een drietal fysio-therapeutische behandelingen moet het weer helemaal goed komen. Wij krijgen in elk geval allebei de verzekering mee dat we zonder problemen kunnen blijven trainen, en dat we op tijd “klaar” zullen zijn voor de Fjällräven Classic Denmark, eind juni.
Afgelopen zaterdag hebben we, na drie keer een tocht van zo’n tien kilometer in de omgeving te hebben gelopen, weer een echte wandeltocht gemaakt: 20 kilometer rondom Scherpenzeel. En we waren allebei blij verrast dat we deze tocht zonder pijn konden volbrengen. Dus gaan we deze week vol goede moed beginnen aan de Vierdaagse van Diever. Vier dagen, elke dag twintig kilometer, door het bos, over zandpaden en door heidevelden. Een goede ondergrond voor onze training.
🎵We zijn er bijna, we zijn er bijna…..🎵

WANDELPERIKELEN

In de rafter (dat is de schuifstok waarmee de luifel vanaf de caravan wordt vastgezet) zit een veer-palletje verborgen. Dit palletje springt op de juiste plek naar buiten, waardoor de stok geborgd wordt. Als-t-ie het doet. Maar hij doet het niet.Goede raad is niet duur, een nieuwe rafter waarschijnlijk wel. We schorten het wandelen op en rijden naar de dichtstbijzijnde outdoorwinkel. Dat wordt de Vrijbuiter in Roden. Na uitleg en uitgebreid zoeken in de magazijnen kunnen we anderhalf uur later met een nieuw rafter-onderdeel voor slechts € 7,50 weer naar de caravan. 

Daar bekijken we de te lopen afstanden. Na het geweldige Openbaar Vervoer in Noord Holland valt het hier in de kop van Overijssel vies tegen. We zouden al minstens twee uur onderweg zijn om aan de start van de volgende etappe te komen, en dan moet je na de finish ook weer terug. Dan gaat er wel erg veel extra tijd in zitten. Daarnaast zit het weer ook niet mee. Het waait hard, en het regent: veel en enthousiast. 

Dus is er flexibilteit nodig, maar dat is niet mijn sterkste eigenschap! 

Na verloop van tijd besluiten we dan toch maar om, ondanks alle voorbereidingen het oorspronkelijke plan helemaal te laten varen. We gaan er een min of meer gewone vakantie van maken, en als we kunnen lopen dat zullen we dat zeker doen.

Na een dag winkelen in Heerenveen en in Meppel gaan we daarom zaterdag naar Een, voor een georganiseerde wandeltocht langs modderige karresporen en over winderige polderwegen. De volgende dag lopen we een schitterende tocht vanuit Wezep door het bos, over de hei, door het prachtige plaatsje Hattem en langs de IJssel naar Zwolle. Een NS-wandeltocht waarbij we dus zelf niets hoeven voor te bereiden. We moeten wel regelmatig de route controleren, want er staan soms zoveel pijlen dat je gemakkelijk de verkeerde richting op gaat.

En dan gaan de voeten van Elly wat tegenstribbelen. Dus gaan we maandag naar Bever in Zwolle, om te zien of daar iets aan te doen is. Na een uitgebreid en deskundig advies schaffen we een paar nieuwe, dempende inlegzooltjes aan. En de volgende dag, tijdens het lopen van een NS-wandeltocht rondom Steenwijk, loopt ze inderdaad met minder pijn!! 

Dan is het weer tijd om te verkassen: van Camping Oltenbarg (een zéér minimalistische camping in Wanneperveen) naar Camping de Tjasker in Wijckel. Wat een verschil: hier hebben ze wél verwarmd sanitair, en dat wordt ook nog eens elke dag schoongemaakt. Het heeft echter de afgelopen dagen zoveel geregend dat verschillende plekken op de camping nog niet toegankelijk zijn. 

Vanwege de drassigheid en de weersvooruitzichten voelen we ons de komende dagen gebonden aan de camping en aan stedenbezoek. Reden genoeg om zaterdag nog een keer bij de Vrijbuiter in Roden langs te gaan. Daar organiseert men namelijk een uitgebreide wandelmarkt. Elly neemt de gelegenheid te baat om een scan van haar voeten te laten maken. Haar wordt geadviseerd om thuis een afspraak bij de podoloog te maken voor nieuwe aangepaste inlegzolen. Tot die tijd kan ze goed vooruit met de pas gekochte zooltjes.

Na een dag van opruimen en schoonmaken kunnen we maandag dan toch weer aan de wandel. Door Wijckel, Balk en Sondel komen we zowaar nog een keer op het Zuiderzeepad terecht. Een mooie afsluiting van een wandelvakantie die totaal anders verlopen is dan we verwacht hadden, hoewel we toch nog 60 km. gewandeld hebben!

Er wachten gelukkig nog twee Vierdaagsen. Begin mei in de Achterhoek en eind mei in en rond Diever. Alle gelegenheid dus om alsnog het benodigde aantal kilometers in de benen te krijgen.

IJSSELMEER WANDELTOCHT

Ambitieus als we zijn hebben we een strakke planning gemaakt voor het wandelen van het Zuiderzeepad. Zo strak, dat al gauw blijkt dat deze planning niet haalbaar zal zijn!
Het begint op Tweede Paasdag, als we van Enkhuizen naar Hoorn lopen. Na een nostalgisch weerzien met de Westerstraat, waar Elly ooit op kamers woonde, komen we via Bovenkarspel en Broekerhaven op de Zuiderdijk terecht. Daar moeten we elkaar vasthouden om niet weg te waaien, waarna we besluiten om niet de dijk te volgen maar via het fietspad naar Hoorn te lopen. Een goede beslissing, want het laatste stuk hebben we te maken met windkracht negen, tegen!! 
De volgende dag is de wind iets gaan liggen, maar als je dan langs het IJsselmeer loopt met de wind constant van opzij, regelmatig vergezeld van ijzige regen en af en toe zelfs hagel, is zelfs windkracht zeven iets teveel van het verkeerde. En toch is het een prachtige wandeling, met links vergezichten over het water en rechts het uitgestrekte poldergebied van Noord Holland. 

In de luwte van de bebouwde kom in Edam stappen we stevig door om op tijd de bus te halen, die natuurlijk van de andere kant van het dorp vertrekt.

Vanaf Edam is het de dag daarna de bedoeling om door te lopen tot Holysloot. We hebben echter de afgelopen dagen de weilanden gezien: veel water, erg drassig en dus niet zo prettig om doorheen te banjeren. En het laatste stuk voor Holysloot gaat alleen maar door weilanden. We besluiten om dat gedeelte over te slaan. En dus nemen we vanuit Katwoude de bus naar Amsterdam, waar de auto staat.

Met de extra rustdag hebben we twee dagen de tijd om te herstellen. Ook wel een beetje nodig, want eerlijk gezegd zijn de geplande afstanden iets te ruim genomen. We gingen uit van de ervaring die we hebben, maar de conditie moet wel weer eerst opgebouwd worden.

Op zaterdag beginnen we vol goede moed aan het tweede gedeelte: vanuit IJburg lopen we door Diemen, en over de grasdijk gaat het dan naar Muiden. Om het Muiderslot heen (we zijn daar niet zo lang geleden nog geweest, dus we kunnen het links laten liggen….) zien we in de verte Muiderberg al opdoemen. Het lopen is vandaag een stuk aangenamer dan de laatste drie dagen: weinig wind, een hogere temperatuur en een veel afwisselender uitzicht. 

Na Muiderberg is het niet ver meer naar Naarden. We maken er een extra omweg om het golfterrein heen: vanwege de aantallen golfspelers die we zien lijkt het ons niet verstandig tussen de rondvliegende golfballen door te lopen. 

Eenmaal op de wallen van de vestingstad zoeken we uit hoe we met het openbaar vervoer terug in IJburg kunnen komen. We mogen ons gelukkig prijzen met het OV in Nederland: vanuit vrijwel elke plaats is het mogelijk met de bus verder te gaan. En vanuit de bus kunnen we op het gemak zien waar we gelopen hebben….

De volgende dag starten we in Blaricum. Het eerste gedeelte van de tocht is een sightseeing door het dorp: de ene kapitale villa na de andere mogen we bewonderen; weliswaar zijn de meeste ervan verscholen achter dikke hagen en hekwerken, maar toch….. En bij vrijwel elk huis worden we enthousiast begeleid door het geblaf van honden! 

Richting Eemnes worden de uitzichten weer bepaald door het polderlandschap. Een vrij saaie tocht volgt. Lange, rechte asfaltwegen tussen uitgestrekte weilanden door. 

Omdat het zondag is moeten we via Eembrugge: de veerpont bij Eemdijk vaart vandaag niet. Daarvandaan is het nog een goede vijf kilometer naar Bunschoten. We weten dat de bus daar om het uur rijdt, dus zetten we als vanzelf dit laatste stuk een goede tijd neer. 

Het is ons inmiddels duidelijk geworden: het oorspronkelijke Zuiderzeepad gaat het niet worden. Bij dezen hebben we onze wandeltocht omgedoopt tot “IJsselmeer Wandeltocht”. Minstens zo mooi, hoewel we nu elke dag weer moeten bekijken waar de etappe van morgen ons heen zal brengen.
Woensdag zetten we de caravan in Wanneperveen, om van daar uit de route weer op te pikken. Deze week hebben we zo’n negentig kilometer afgelegd. De conditie begint terug te komen, het plezier in het wandelen was er al. 
We kijken uit naar de volgende etappes!

Voorbereidingen…..

2016, 25 maart.
In gedachten zie ik me weer voor de computer zitten, op 7 januari. Om elf uur opende de online inschrijving voor de Fjällraven Clässic Denmark, en ik wilde er zeker van zijn dat we ons op tijd zouden aanmelden. Het was weer een euforisch moment toen dat ook daadwerkelijk lukte!
Wat kun je nog doen, als je het afgelopen jaar de Höga Kusten Hike en een gedeelte van S:t Olavsleden hebt gelopen? Hoe vind je een nieuwe uitdaging, die ook nog eens leuk is om te doen?

Bij het zoeken naar andere wandeltochten (minder zwaar dan de Höga Kusten Hike…..) kwamen we min of meer per ongeluk terecht op de site van de Fjällräven Classic Denmark. Een driedaagse hike van 75 km in totaal. In Denemarken, door een landschap vergelijkbaar met Zuid Limburg. Informatie op de bijbehorende forum-pagina was snel gevonden, en toen waren we eigenlijk al “verkocht”.
Drie dagen lopen, 25 km per dag: daar moet wel weer voor getraind worden! Onze winterstop was in september al begonnen, en toen we halverwege februari onze eerste 15 km wandeling gingen doen was dat goed te merken!! 

We besloten om op de verschillende wandel- en vakantiebeurzen eens rond te vragen naar mogelijke trainingstochten. En daarmee haalden we ons heel wat op de hals. Wat een enorme hoeveelheid tochten zijn er te lopen: Vierdaagsen, Driedaagsen, binnen- en buitenland, te veel om op te noemen, maar……. de meesten, zo niet alle, worden aangeboden met vervoer, verblijf, maaltijden, lunchpakketten en bagagevervoer. En dat willen we niet! Wij willen het zelf doen!
Uiteindelijk kwamen we terecht bij een Lange Afstands Wandeltocht die we ook op eigen gelegenheid kunnen lopen: het Zuiderzeepad. Ooit fietsten we rondom het IJsselmeer; het zou mooi zijn om dat nu eens lopend te doen.
En nu zijn we zover dat we aan deze LAW kunnen beginnen. We hebben onze eigen etappes samengesteld; alle aanrijd-routes met auto en openbaar vervoer zijn gecheckt en de campings waar we met de caravan zullen overnachten zijn besproken. 
Maandag 28 maart beginnen we aan de 400 km lange tocht.

We hebben er ongelooflijk veel zin in.
En de Fjällräven Classic Denmark? Over ruim twaalf weken is het zover. We hopen dat we dan met onze training voldoende conditie hebben opgebouwd om ook daar van te kunnen genieten.

Weer thuis.

Vlaardingen, 2015, 20 oktober.

Folders, kaarten, plattegronden, bonnetjes, foto’s en zestig pagina’s met verslagen van even zovele vakantiedagen: de tafel ligt er vol mee. Het resultaat van een prachtige reis door Zweden.

Het brengt ons in gedachten terug naar Röstånga. Op 30 augustus komen we aan bij de camping. Er volgt een hartelijke ontvangst met de mededeling dat ze ons een grotere stuga hebben toebedeeld. “Gewoon, omdat we dat voor U wilden doen”! Dat betekent dat we de beschikking hebben over een heuse slaapkamer, douche, toilet, keukenblok, ruime zitkamer en een terras. Wat een luxe na zoveel weken leven in een tent van 2 bij 1,5 meter.

Zo is het ook eenvoudiger om weer een beetje te wennen aan het “gewone” leven. We gaan shoppen in een gigantisch winkelcentrum in Väla, bij Helsingborg. Het is niet zo moeilijk om er zomaar een paar uur kwijt te zijn, vooral niet als Elly door een schoonheids-specialiste wordt uitgenodigd om een gezichtsbehandeling uit te proberen. Na een half uur krijgt ze een aanbod wat volgens die dame niet afgeslagen kan worden: drie producten voor de helft van de prijs. Ze begrijpt niet dat we daar toch geen € 160,00 voor over hebben…..

In Lund, waar we de volgende dag gaan rondkijken, merken we dat de vakantietijd nu toch wel echt voorbij is. Groepen aankomende studenten bevolken het centrum, en het verkeer in de stad is alweer zoveel drukker dan we gewend zijn. Het wordt tijd om op huis aan te gaan!

We hebben vorige week geprobeerd om online een huisje te boeken in Åbenrå in Denemarken. Jammer genoeg was het daar alleen maar mogelijk om met een Deense bankpas te betalen! Rare jongens, die Denen. We hebben daarna gelukkig wel in Gråsten een huisje gevonden: op Camping Laerkelunden om precies te zijn. Op woensdag verlaten we daarom Zweden, op weg naar Gråsten. Dat voelt wel raar: we zijn bijna twee maanden in Zweden geweest, en daarom voelt het echt als een afscheid.

Het huisje op Laerkelunden is eenvoudig: zitkamer, open bedstee, keukenblok en toilet. Voor het douchen moeten we naar het service-gebouw. Geen probleem, want dat ziet er schitterend uit. Een prima plek om twee nachten door te brengen, dus. We willen nog wel van de gelegenheid gebruik maken om Sønderborg te bezoeken. Boven een gigantisch grote supermarkt, de Fotex, kunnen we parkeren. We wandelen de stad door en vallen met onze neus in de boter: deze dagen is er de internationale foodmarket. En jawel: we voelen ons bijna thuis. Na een heuse Nederlandse kaaskraam komen we ook nog langs een stroopwafel- en een poffertjeskraam. We horen dus ook weer genoeg Nederlands om ons heen.

Op de camping kijken we ’s middags voor de laatste keer over het meer. De steiger met meeuwen laat zien dat ook hier de rust is weergekeerd.

Dan is het vrijdag tijd om weer de grens over te trekken. We hebben voor het laatste weekend van onze vakantie een huisje, type Budget Chalet, besproken op Camping Emmen. Na een inspannende rit over de Duitse Autobahn, met veel wegwerkzaamheden, komen we in een soort van stacaravan terecht. In de loop van de avond komen we tot de ontdekking dat geen van de vier plaatradiatoren het doet, dat de televisie enkel een paar buitenlandse zenders doorgeeft, dat er geen dvd-speler is (wat volgens de inventarislijst wel zou moeten) en dat het in de keuken lekt. Met thermo-ondergoed en fleecevesten aan komen we de avond wel door, maar de volgende ochtend gaan we uiteraard verhaal halen. “Ik kom zo even langs”, zegt de beheerder. Na anderhalf uur wachten leveren we de sleutel bij hem in: wij gaan ons opwarmen in een winkelcentrum.

’s Middags blijkt er één radiator iets warm te worden. De condens van de ramen verdwijnt er bijna door. Geen televisie (“Er komt straks iemand, maar die heeft eerst nog een verjaardag”!) en volgens de beheerder hebben we de lekkage verzonnen. Om half acht is er nog niemand langs geweest voor de televisie. Als Elly gaat informeren waarom dat is wordt ze min of meer de deur gewezen. Dus staan wij de volgende ochtend om negen uur klaar om te vertrekken: er zijn betere manieren om een laatste weekend van de vakantie door te brengen. Overladen met excuses van de beheerster, en een fikse korting op de totaalprijs vertrekken we richting Vlaardingen.

Onze poezen zijn er gelukkig mee! Ze zijn niets te kort gekomen, dankzij de goede zorgen van dochter en buren, maar ze houden ons scherp in de gaten, zo van: “Jullie moeten het niet in je hoofd halen om wéér te vertrekken”. En dat zijn we ook niet van plan. Voorlopig zullen we wel heel wat tijd nodig hebben om alle ervaringen te verwerken.

Om te beginnen doen we dat door de tafel op te ruimen en een uitgebreid verslag van al het materiaal te maken.

Nog even en we kunnen met het bladeren in het plak- en fotoboek terugkijken op een ongelooflijk geweldige vakantie in Zweden.

Höga Kusten Hike 2015