WANDELPERIKELEN

In de rafter (dat is de schuifstok waarmee de luifel vanaf de caravan wordt vastgezet) zit een veer-palletje verborgen. Dit palletje springt op de juiste plek naar buiten, waardoor de stok geborgd wordt. Als-t-ie het doet. Maar hij doet het niet.Goede raad is niet duur, een nieuwe rafter waarschijnlijk wel. We schorten het wandelen op en rijden naar de dichtstbijzijnde outdoorwinkel. Dat wordt de Vrijbuiter in Roden. Na uitleg en uitgebreid zoeken in de magazijnen kunnen we anderhalf uur later met een nieuw rafter-onderdeel voor slechts € 7,50 weer naar de caravan. 

Daar bekijken we de te lopen afstanden. Na het geweldige Openbaar Vervoer in Noord Holland valt het hier in de kop van Overijssel vies tegen. We zouden al minstens twee uur onderweg zijn om aan de start van de volgende etappe te komen, en dan moet je na de finish ook weer terug. Dan gaat er wel erg veel extra tijd in zitten. Daarnaast zit het weer ook niet mee. Het waait hard, en het regent: veel en enthousiast. 

Dus is er flexibilteit nodig, maar dat is niet mijn sterkste eigenschap! 

Na verloop van tijd besluiten we dan toch maar om, ondanks alle voorbereidingen het oorspronkelijke plan helemaal te laten varen. We gaan er een min of meer gewone vakantie van maken, en als we kunnen lopen dat zullen we dat zeker doen.

Na een dag winkelen in Heerenveen en in Meppel gaan we daarom zaterdag naar Een, voor een georganiseerde wandeltocht langs modderige karresporen en over winderige polderwegen. De volgende dag lopen we een schitterende tocht vanuit Wezep door het bos, over de hei, door het prachtige plaatsje Hattem en langs de IJssel naar Zwolle. Een NS-wandeltocht waarbij we dus zelf niets hoeven voor te bereiden. We moeten wel regelmatig de route controleren, want er staan soms zoveel pijlen dat je gemakkelijk de verkeerde richting op gaat.

En dan gaan de voeten van Elly wat tegenstribbelen. Dus gaan we maandag naar Bever in Zwolle, om te zien of daar iets aan te doen is. Na een uitgebreid en deskundig advies schaffen we een paar nieuwe, dempende inlegzooltjes aan. En de volgende dag, tijdens het lopen van een NS-wandeltocht rondom Steenwijk, loopt ze inderdaad met minder pijn!! 

Dan is het weer tijd om te verkassen: van Camping Oltenbarg (een zéér minimalistische camping in Wanneperveen) naar Camping de Tjasker in Wijckel. Wat een verschil: hier hebben ze wél verwarmd sanitair, en dat wordt ook nog eens elke dag schoongemaakt. Het heeft echter de afgelopen dagen zoveel geregend dat verschillende plekken op de camping nog niet toegankelijk zijn. 

Vanwege de drassigheid en de weersvooruitzichten voelen we ons de komende dagen gebonden aan de camping en aan stedenbezoek. Reden genoeg om zaterdag nog een keer bij de Vrijbuiter in Roden langs te gaan. Daar organiseert men namelijk een uitgebreide wandelmarkt. Elly neemt de gelegenheid te baat om een scan van haar voeten te laten maken. Haar wordt geadviseerd om thuis een afspraak bij de podoloog te maken voor nieuwe aangepaste inlegzolen. Tot die tijd kan ze goed vooruit met de pas gekochte zooltjes.

Na een dag van opruimen en schoonmaken kunnen we maandag dan toch weer aan de wandel. Door Wijckel, Balk en Sondel komen we zowaar nog een keer op het Zuiderzeepad terecht. Een mooie afsluiting van een wandelvakantie die totaal anders verlopen is dan we verwacht hadden, hoewel we toch nog 60 km. gewandeld hebben!

Er wachten gelukkig nog twee Vierdaagsen. Begin mei in de Achterhoek en eind mei in en rond Diever. Alle gelegenheid dus om alsnog het benodigde aantal kilometers in de benen te krijgen.

IJSSELMEER WANDELTOCHT

Ambitieus als we zijn hebben we een strakke planning gemaakt voor het wandelen van het Zuiderzeepad. Zo strak, dat al gauw blijkt dat deze planning niet haalbaar zal zijn!
Het begint op Tweede Paasdag, als we van Enkhuizen naar Hoorn lopen. Na een nostalgisch weerzien met de Westerstraat, waar Elly ooit op kamers woonde, komen we via Bovenkarspel en Broekerhaven op de Zuiderdijk terecht. Daar moeten we elkaar vasthouden om niet weg te waaien, waarna we besluiten om niet de dijk te volgen maar via het fietspad naar Hoorn te lopen. Een goede beslissing, want het laatste stuk hebben we te maken met windkracht negen, tegen!! 
De volgende dag is de wind iets gaan liggen, maar als je dan langs het IJsselmeer loopt met de wind constant van opzij, regelmatig vergezeld van ijzige regen en af en toe zelfs hagel, is zelfs windkracht zeven iets teveel van het verkeerde. En toch is het een prachtige wandeling, met links vergezichten over het water en rechts het uitgestrekte poldergebied van Noord Holland. 

In de luwte van de bebouwde kom in Edam stappen we stevig door om op tijd de bus te halen, die natuurlijk van de andere kant van het dorp vertrekt.

Vanaf Edam is het de dag daarna de bedoeling om door te lopen tot Holysloot. We hebben echter de afgelopen dagen de weilanden gezien: veel water, erg drassig en dus niet zo prettig om doorheen te banjeren. En het laatste stuk voor Holysloot gaat alleen maar door weilanden. We besluiten om dat gedeelte over te slaan. En dus nemen we vanuit Katwoude de bus naar Amsterdam, waar de auto staat.

Met de extra rustdag hebben we twee dagen de tijd om te herstellen. Ook wel een beetje nodig, want eerlijk gezegd zijn de geplande afstanden iets te ruim genomen. We gingen uit van de ervaring die we hebben, maar de conditie moet wel weer eerst opgebouwd worden.

Op zaterdag beginnen we vol goede moed aan het tweede gedeelte: vanuit IJburg lopen we door Diemen, en over de grasdijk gaat het dan naar Muiden. Om het Muiderslot heen (we zijn daar niet zo lang geleden nog geweest, dus we kunnen het links laten liggen….) zien we in de verte Muiderberg al opdoemen. Het lopen is vandaag een stuk aangenamer dan de laatste drie dagen: weinig wind, een hogere temperatuur en een veel afwisselender uitzicht. 

Na Muiderberg is het niet ver meer naar Naarden. We maken er een extra omweg om het golfterrein heen: vanwege de aantallen golfspelers die we zien lijkt het ons niet verstandig tussen de rondvliegende golfballen door te lopen. 

Eenmaal op de wallen van de vestingstad zoeken we uit hoe we met het openbaar vervoer terug in IJburg kunnen komen. We mogen ons gelukkig prijzen met het OV in Nederland: vanuit vrijwel elke plaats is het mogelijk met de bus verder te gaan. En vanuit de bus kunnen we op het gemak zien waar we gelopen hebben….

De volgende dag starten we in Blaricum. Het eerste gedeelte van de tocht is een sightseeing door het dorp: de ene kapitale villa na de andere mogen we bewonderen; weliswaar zijn de meeste ervan verscholen achter dikke hagen en hekwerken, maar toch….. En bij vrijwel elk huis worden we enthousiast begeleid door het geblaf van honden! 

Richting Eemnes worden de uitzichten weer bepaald door het polderlandschap. Een vrij saaie tocht volgt. Lange, rechte asfaltwegen tussen uitgestrekte weilanden door. 

Omdat het zondag is moeten we via Eembrugge: de veerpont bij Eemdijk vaart vandaag niet. Daarvandaan is het nog een goede vijf kilometer naar Bunschoten. We weten dat de bus daar om het uur rijdt, dus zetten we als vanzelf dit laatste stuk een goede tijd neer. 

Het is ons inmiddels duidelijk geworden: het oorspronkelijke Zuiderzeepad gaat het niet worden. Bij dezen hebben we onze wandeltocht omgedoopt tot “IJsselmeer Wandeltocht”. Minstens zo mooi, hoewel we nu elke dag weer moeten bekijken waar de etappe van morgen ons heen zal brengen.
Woensdag zetten we de caravan in Wanneperveen, om van daar uit de route weer op te pikken. Deze week hebben we zo’n negentig kilometer afgelegd. De conditie begint terug te komen, het plezier in het wandelen was er al. 
We kijken uit naar de volgende etappes!

Voorbereidingen…..

2016, 25 maart.
In gedachten zie ik me weer voor de computer zitten, op 7 januari. Om elf uur opende de online inschrijving voor de Fjällraven Clässic Denmark, en ik wilde er zeker van zijn dat we ons op tijd zouden aanmelden. Het was weer een euforisch moment toen dat ook daadwerkelijk lukte!
Wat kun je nog doen, als je het afgelopen jaar de Höga Kusten Hike en een gedeelte van S:t Olavsleden hebt gelopen? Hoe vind je een nieuwe uitdaging, die ook nog eens leuk is om te doen?

Bij het zoeken naar andere wandeltochten (minder zwaar dan de Höga Kusten Hike…..) kwamen we min of meer per ongeluk terecht op de site van de Fjällräven Classic Denmark. Een driedaagse hike van 75 km in totaal. In Denemarken, door een landschap vergelijkbaar met Zuid Limburg. Informatie op de bijbehorende forum-pagina was snel gevonden, en toen waren we eigenlijk al “verkocht”.
Drie dagen lopen, 25 km per dag: daar moet wel weer voor getraind worden! Onze winterstop was in september al begonnen, en toen we halverwege februari onze eerste 15 km wandeling gingen doen was dat goed te merken!! 

We besloten om op de verschillende wandel- en vakantiebeurzen eens rond te vragen naar mogelijke trainingstochten. En daarmee haalden we ons heel wat op de hals. Wat een enorme hoeveelheid tochten zijn er te lopen: Vierdaagsen, Driedaagsen, binnen- en buitenland, te veel om op te noemen, maar……. de meesten, zo niet alle, worden aangeboden met vervoer, verblijf, maaltijden, lunchpakketten en bagagevervoer. En dat willen we niet! Wij willen het zelf doen!
Uiteindelijk kwamen we terecht bij een Lange Afstands Wandeltocht die we ook op eigen gelegenheid kunnen lopen: het Zuiderzeepad. Ooit fietsten we rondom het IJsselmeer; het zou mooi zijn om dat nu eens lopend te doen.
En nu zijn we zover dat we aan deze LAW kunnen beginnen. We hebben onze eigen etappes samengesteld; alle aanrijd-routes met auto en openbaar vervoer zijn gecheckt en de campings waar we met de caravan zullen overnachten zijn besproken. 
Maandag 28 maart beginnen we aan de 400 km lange tocht.

We hebben er ongelooflijk veel zin in.
En de Fjällräven Classic Denmark? Over ruim twaalf weken is het zover. We hopen dat we dan met onze training voldoende conditie hebben opgebouwd om ook daar van te kunnen genieten.

Weer thuis.

Vlaardingen, 2015, 20 oktober.

Folders, kaarten, plattegronden, bonnetjes, foto’s en zestig pagina’s met verslagen van even zovele vakantiedagen: de tafel ligt er vol mee. Het resultaat van een prachtige reis door Zweden.

Het brengt ons in gedachten terug naar Röstånga. Op 30 augustus komen we aan bij de camping. Er volgt een hartelijke ontvangst met de mededeling dat ze ons een grotere stuga hebben toebedeeld. “Gewoon, omdat we dat voor U wilden doen”! Dat betekent dat we de beschikking hebben over een heuse slaapkamer, douche, toilet, keukenblok, ruime zitkamer en een terras. Wat een luxe na zoveel weken leven in een tent van 2 bij 1,5 meter.

Zo is het ook eenvoudiger om weer een beetje te wennen aan het “gewone” leven. We gaan shoppen in een gigantisch winkelcentrum in Väla, bij Helsingborg. Het is niet zo moeilijk om er zomaar een paar uur kwijt te zijn, vooral niet als Elly door een schoonheids-specialiste wordt uitgenodigd om een gezichtsbehandeling uit te proberen. Na een half uur krijgt ze een aanbod wat volgens die dame niet afgeslagen kan worden: drie producten voor de helft van de prijs. Ze begrijpt niet dat we daar toch geen € 160,00 voor over hebben…..

In Lund, waar we de volgende dag gaan rondkijken, merken we dat de vakantietijd nu toch wel echt voorbij is. Groepen aankomende studenten bevolken het centrum, en het verkeer in de stad is alweer zoveel drukker dan we gewend zijn. Het wordt tijd om op huis aan te gaan!

We hebben vorige week geprobeerd om online een huisje te boeken in Åbenrå in Denemarken. Jammer genoeg was het daar alleen maar mogelijk om met een Deense bankpas te betalen! Rare jongens, die Denen. We hebben daarna gelukkig wel in Gråsten een huisje gevonden: op Camping Laerkelunden om precies te zijn. Op woensdag verlaten we daarom Zweden, op weg naar Gråsten. Dat voelt wel raar: we zijn bijna twee maanden in Zweden geweest, en daarom voelt het echt als een afscheid.

Het huisje op Laerkelunden is eenvoudig: zitkamer, open bedstee, keukenblok en toilet. Voor het douchen moeten we naar het service-gebouw. Geen probleem, want dat ziet er schitterend uit. Een prima plek om twee nachten door te brengen, dus. We willen nog wel van de gelegenheid gebruik maken om Sønderborg te bezoeken. Boven een gigantisch grote supermarkt, de Fotex, kunnen we parkeren. We wandelen de stad door en vallen met onze neus in de boter: deze dagen is er de internationale foodmarket. En jawel: we voelen ons bijna thuis. Na een heuse Nederlandse kaaskraam komen we ook nog langs een stroopwafel- en een poffertjeskraam. We horen dus ook weer genoeg Nederlands om ons heen.

Op de camping kijken we ’s middags voor de laatste keer over het meer. De steiger met meeuwen laat zien dat ook hier de rust is weergekeerd.

Dan is het vrijdag tijd om weer de grens over te trekken. We hebben voor het laatste weekend van onze vakantie een huisje, type Budget Chalet, besproken op Camping Emmen. Na een inspannende rit over de Duitse Autobahn, met veel wegwerkzaamheden, komen we in een soort van stacaravan terecht. In de loop van de avond komen we tot de ontdekking dat geen van de vier plaatradiatoren het doet, dat de televisie enkel een paar buitenlandse zenders doorgeeft, dat er geen dvd-speler is (wat volgens de inventarislijst wel zou moeten) en dat het in de keuken lekt. Met thermo-ondergoed en fleecevesten aan komen we de avond wel door, maar de volgende ochtend gaan we uiteraard verhaal halen. “Ik kom zo even langs”, zegt de beheerder. Na anderhalf uur wachten leveren we de sleutel bij hem in: wij gaan ons opwarmen in een winkelcentrum.

’s Middags blijkt er één radiator iets warm te worden. De condens van de ramen verdwijnt er bijna door. Geen televisie (“Er komt straks iemand, maar die heeft eerst nog een verjaardag”!) en volgens de beheerder hebben we de lekkage verzonnen. Om half acht is er nog niemand langs geweest voor de televisie. Als Elly gaat informeren waarom dat is wordt ze min of meer de deur gewezen. Dus staan wij de volgende ochtend om negen uur klaar om te vertrekken: er zijn betere manieren om een laatste weekend van de vakantie door te brengen. Overladen met excuses van de beheerster, en een fikse korting op de totaalprijs vertrekken we richting Vlaardingen.

Onze poezen zijn er gelukkig mee! Ze zijn niets te kort gekomen, dankzij de goede zorgen van dochter en buren, maar ze houden ons scherp in de gaten, zo van: “Jullie moeten het niet in je hoofd halen om wéér te vertrekken”. En dat zijn we ook niet van plan. Voorlopig zullen we wel heel wat tijd nodig hebben om alle ervaringen te verwerken.

Om te beginnen doen we dat door de tafel op te ruimen en een uitgebreid verslag van al het materiaal te maken.

Nog even en we kunnen met het bladeren in het plak- en fotoboek terugkijken op een ongelooflijk geweldige vakantie in Zweden.

Höga Kusten Hike 2015

Onderweg naar huis.

Röstånga, 2015, 31 augustus.

Vanuit het ritme van het lopen door de natuur naar het ritme van het gewone leven in de maatschappij: het blijkt voor ons toch een behoorlijk grote stap te zijn.
We nemen afscheid van Ristafallet Camping en gaan naar Fläsian’s Camping in Sundsvall. Onderweg lunchen we bij Camping Träporten, waar we eerder deze vakantie al met de tent stonden. Er volgt een allerhartelijkste ontvangst, en men feliciteert ons met het behaalde resultaat. Als we daarna in Sundsvall aankomen hebben we onze hele wandelroute van 17 dagen met de auto in nog geen vijf uur afgelegd.
We vinden al gauw een prima plek op de camping: vlak bij het toiletgebouw, een leeg veld, dus lekker de ruimte. Als de tent staat komen we tot de ontdekking dat we hier wel vlak bij de verwarmingsinstallatie en airco van het toiletgebouw staan…. en dat hoor je erg goed! Een half uur later hebben we weer een prima plek gevonden, vlak aan het strand. Het uitzicht is prachtig maar toch maakt het niet veel uit: de camping ligt vlak onder de spoorweg en de snelweg, en de vele treinen en het zware vrachtverkeer horen we de hele nacht.
We kunnen de volgende ochtend echter wel terug naar Selånger, het begin van St. Olavsleden. We hebben immers nog steeds geen “eerste” stempel. Na weer wat rond zoeken bij de kerk vinden we nu inderdaad aan de overkant van de weg het begin van de route, bij de ruïne van de oude kerk. Daar vinden we ook het eerste stempel! Het geeft toch voldoening om dat voor elkaar te hebben!
We moeten ons duidelijk weer aanpassen aan het leven met mensen om ons heen. Maar ook voor ons zijn er grenzen! Als de buurvrouw met haar auto wegrijdt laat ze de radio in de voortent irritant hard aan staan. Na een uur vraag ik bij de receptie of daar wat aan gedaan kan worden. Al gauw zet een andere campinggast de radio uit. Tien minuten later komt een zeer verbolgen buurvrouw ons in goed Zweeds de huid vol schelden. We doen maar even net of we haar niet zo goed begrijpen en blijven glimlachen. De radio blijft echter de rest van de dag uit en…… de andere campinggasten in de buurt zijn opeens heel vriendelijk tegen ons.
De volgende ochtend laten we deze camping voor wat het is en gaan we ons geluk beproeven op een camping in Uppsala. Een stad die we nog niet echt kennen. Bij aankomst presteert de jongeman achter de balie het om ons duidelijk te maken dat er geen tentplekken met electra zijn….. “Dan moet U maar een caravanplaats nemen!” Tja, alsof tentkampeerders geen smartphone of fotocamera moeten opladen. We zijn al lang blij dat we weer een plekje hebben op een zo op het oog rustige camping, maar dan blijkt dat hier heel veel werklui overnachten. Om goed vijf uur komt alles binnen, barbecues en grills gaan aan, en de rest van de camping komt vol te staan met kolossale campers en caravans van mensen die op doorreis zijn. Daar staan we dan tussen met ons tentje van 2 bij 2! Om half zes de volgende ochtend is het al een bedrijvigheid van belang, waardoor er zelfs wachttijden in het toiletgebouw ontstaan.
Dus rijden we om half tien weg, richting Tranås. Aan de Hätte Camping daar hebben we goede herinneringen. Na een hartelijke ontvangst (U bent hier al eerder geweest….) kunnen we nu even tot rust komen op een echte camping, dwz met alleen maar vakantiegangers. Hoewel: bij de strandtent naast de camping blijkt het leven tot diep in de nacht door te gaan.
Om weer helemaal te wennen aan het “gewone” bestaan besluiten we om zaterdag naar het winkelcentrum in Linköping te rijden. Even onder de mensen, wat leuke winkels bezoeken en een lunch halen bij Ikea. En ja hoor: dan komen we bij een gigantisch winkelcentrum, met enorme parkeerterreinen die al behoorlijk vol staan, en met een groots aanbod aan allerlei soorten winkels. Na wat rondstruinen sluiten we bij Ikea aan bij de rij wachtenden voor de lunch. Het is gelukkig heel gezellig, want pas na een half uur hebben we ons smörgåsbrood. Daar genieten we dan maar even extra van. En nu we hier toch zijn gaan we ook maar even naar de buren: de ICA MAXI STORMARKNAD, zeg maar supermarkt annex warenhuis. Alle dagen open van 7-22 u, en zonder plattegrond kun je er eigenlijk niets vinden. We verbazen ons over de gigantische hoeveelheden producten en de verscheidenheid ervan. Wij staan met ons mandje aan de arm een beetje verloren tussen de volgestouwde winkelwagens.

Van de natuur terug naar de gewone samenleving: we zullen er langzaam maar zeker wel weer aan wennen. Zeker in Röstånga, in het zuidwesten van Zweden, waar we gistermiddag aankwamen. Om na acht weken tentkamperen onze botten een beetje te verwennen hebben we een stuga (een campinghut) gehuurd. De komende dagen weer een goed bed, verwarming wanneer dat nodig is, en gewone stoelen: we gaan er nog een heerlijke laatste week in Zweden van maken.

St. Olavsleden IV

Ristafallet, 2015, 23 augustus.

Met het geluid van de waterval op de achtergrond overdenk ik op deze zondagochtend de laatste etappes van het St. Olavsleden. Afgelopen week hebben we iets meer dan honderd kilometers afgelegd om in Åre te komen. De laatste twee dagen heeft Elly ook mee kunnen lopen.
Nu ik zit te schrijven merk ik hoe ongelooflijk moe ik ben. Lichamelijk moe, want ook deze laatste week was het vijf dagen lang voornamelijk veel klimmen en dalen.
Maar hoe geweldig is het om op deze manier moe te mogen worden! Tijdens het lopen merk je dat namelijk niet: je komt in een ritme, een trance, waardoor je tot veel meer in staat bent dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden. Eerlijk gezegd waren er de afgelopen dagen soms stukken bospad of sintelweg die ik me achteraf niet meer voor de geest kan halen. De indrukken die je onderweg opdoet worden namelijk soms zo overweldigend, dat je niets meer opneemt. Daardoor ben ik mentaal wel heel erg tot rust gekomen. Uiteindelijk kom je dan zover dat je eigenlijk niet wilt dat het afgelopen is. Het doel, in ons geval de stad Åre, was niet meer belangrijk. Veel belangrijker was de reis zelf, de route, het onderweg kunnen zijn en één te worden met de omgeving.
Het woord “gelukkig” past hier bij!

Op maandag begint de tocht weer in Rödön. Een gehucht met een kerk en drie huizen. Een uur lang loop ik langs de weg, waarbij tijdens deze maandagochtendspits vier auto’s mij passeren. Dan mag ik het bos in om bij de St. Olofs Källa een stempel te zetten. Vanaf nu worden de Noorse en Zweedse namen “Olof” en “Olav” door elkaar gebruikt. Vanuit het bos loop ik tussen de verspreid staande boerderijen over een hoogvlakte, waarbij het in de zon behoorlijk warm is. Ik ben blij dat ik in ieder geval voldoende water, namelijk drie bidons, heb meegenomen.
Door een nieuwe route is de afstand vandaag langer dan gepland. Via de kerk in Näskott kom ik door Nälden, waarna ik nog vier km verder moet om in Vaplan te komen. Weer langs de weg, maar ja: in de voetsporen van Olav heb ik geen keus!
De volgende dag begint heel anders: ruim een uur lang loop ik door een bos langs de oever van een groot meer. Met steeds weer wisselende vergezichten is het een pracht wandeling. Tot ik na vijf km uitkom op jawel: de asfaltweg. Vanaf nu is het een kwestie van doorzetten, volhouden en proberen de zinnen te verzetten door je steeds weer te focussen op het volgende herkenningspunt in de verte. Wonderwel werkt dat mentaal zeer rustgevend!
Pas na zestien lange en zware kilometers sla ik rechtsaf een sintelbaan op, om dan de volgende vier km al klimmend uit te komen in Kluk. Bij de bushalte (de bus rijdt enkel tijdens schooldagen twee keer op een dag: ’s morgens heen, en ’s middags terug, en de scholen beginnen a.s. donderdag pas……) kan ik uitrusten tot Elly mij komt halen.
Vanuit Kluk kom ik al snel door een stukje historisch Zweden: het slagveld van Bleckåsen. In 1809 werd hier door Noorse en Zweedse soldaten slag geleverd om het grondgebied.
Langzaam maar zeker verandert vanaf nu het landschap. Richting Noorwegen wordt het al wat bergachtig, waardoor de tochten steeds meer en steeds vaker bergop gaan. Dat merk ik ook vandaag, nu ik naar Mörsil loop: slingerend door de bossen, af en toe de weg overstekend, doe ik er vijf uur over om letterlijk boven de stad Mörsil uit te komen. Dat levert fraaie vergezichten op over de verspreid staande huizen, de wit ingepakte hooibalen op het land en de rivier met de bergen daarachter. Voor het eerst kom ik iemand tegen op mijn pad: een Zweedse dame die mij vertelt waar ik de mooiste doorkijkjes kan vinden!
Afdalend naar de rivier (en bergaf is veel lastiger dan naar boven….) kom ik uit bij de kerk van Mörsil. Geen stempel, maar wel de finish voor vandaag.
Het stempel vinden we de volgende dag aan de overkant van de snelweg, in Römmen. We lopen vervolgens over een smal bospad, slingerend langs het water. Bloemen, bomen, struikgewas: we komen weer door een zeer afwisselend landschap. Het is trouwens verbazingwekkend wat een hoeveelheid soorten groen de natuur te bieden heeft.
In Järpen lopen we over de oude houten brug, met aan weerszijden het Kallsjön, waarna we na een steile klim hoog boven de weg richting Rista lopen. Het is ook nu weer goed uitkijken waar we onze voeten zetten. De vele boomstronken en -wortels houden ons tempo laag.
En dan, nadat we nog een stuk langs de snelweg hebben gelopen (geen voet-of fietspad, dus bij langskomend vrachtverkeer stilstaand tegen de vangrail gedrukt……) komen we langs de rivier richting camping. We klimmen omhoog tot we uitkomen bij de waterval: een gigantische hoeveelheid water stort daar via drie stromen naar beneden. Hier zien we de kracht van de natuur, en ondergaan we de schoonheid ervan.
En dan is er nog één dag te gaan: naar Åre, van november tot maart hét wintersportgebied van Zweden. Wij gaan op deze zonnige en warme dag vanaf de camping het bos in. Smalle paden, vlonders over beken en riviertjes, soms zelfs via trappen klimmen we naar boven. Nadat we bij Undersåker de snelweg zijn overgestoken wacht de eerste echte berg van vandaag: af en toe een huis tegen de helling, soms langs de afgrond links van ons richting rivier, dan weer tussen de bomen door: een zeer afwisselende wandeling, waarbij ons tempo zakt tot onder de drie km/uur. De weilanden die we oversteken zijn afgezet met schrikdraad. Om er door te kunnen moeten we zelf de doorgangen met behulp van geïsoleerde handvatten open en dicht doen. Redelijk avontuurlijk, dus! Dan wacht ons weer een wandeling bergop, waarbij het duidelijk is dat dit een wintersportgebied is: we lopen langs en over diverse sneeuwscooter routes.
Door het naaldbomenbos zakken we dan af naar beneden, lopen weer een stuk langs de weg om uiteindelijk via een verharde sintelweg door Björnänge en Ååse uit te komen in Åre.
Bij de Gammal Kyrka, de oude kerk, wacht ons laatste stempel.
Als we de resultaten van vandaag opschrijven begint, hoe toepasselijk, de klok van de kerk te luiden!
In 17 wandeldagen liepen we een tocht van 341 km.
Zwaar, dat wel, maar oh, wat was het een ongelooflijk fantastische ervaring!!
Het was elke kilometer meer dan de moeite waard!

We zullen de waterval nog één dag op de achtergrond blijven horen.
Morgen beginnen we aan de terugreis naar huis. Zo’n 2250 km, maar dan wel met de auto.
En we gaan er twee weken over doen, want we willen zo lang mogelijk genieten van elk moment in dit prachtige land.