DAT WAS HET DAN 1 & 2

DAT WAS HET DAN 1.

Dat is wel even een moment: na ruim 500 km lopen de finish van het Pieterpad op de St. Pietersberg bereiken! 

Vandaag, 23 mei 2019, is het zover!

We liepen (grotendeels samen: Elly moest helaas vervroegd afhaken vanwege een verzwikte enkel) van Pieterburen in Groningen naar de St. Pietersberg in Limburg.

Een ongekende afwisseling van landschap trok aan ons voorbij.
De indrukken die we opdeden zijn overweldigend. Op den duur leek het wel alsof we niets nieuws meer konden opnemen; alsof we “vol” zaten. 

Nu deze wandelroute is voltooid, blijven de beelden terugkomen, maar het loopt nog wel allemaal door elkaar.
Wat hebben we in deze twee maanden veel nieuwe herinneringen kunnen maken.

Terugkijkend op de route zien we:

Bankjes!
Wat een weldaad dat er bankjes zijn. En dat ze langs de route staan. Ons “bolletjes-bankje” (voor het bolletje kaas), “bananen-bankje” en “krentenbol-bankje” komen meestal precies op tijd langs. Een enkele keer moeten we kilometers ver lopen zonder dat er een bankje te vinden is, maar, waarschijnlijk ter compensatie, zette men dan opeens zo’n vijf bankjes vlak achter elkaar. 

Markeringen!
Wat een weldaad ook dat er een markering is voor de route. De wit-rode balkjes zijn duidelijk te herkennen. Je kunt je echter niet enkel en alleen maar op deze markering verlaten. Soms zijn ze verscholen achter begroeiing, soms zo verweerd dat ze nauwelijks zichtbaar zijn. Gelukkig hebben we een grondige voorbereiding gedaan: de route bekijken in de boekjes, de route geladen op de gps, de aanpassingen op internet erbij gehaald. En dan toch nog verkeerd lopen: het is ons een aantal keren overkomen. In totaal liepen we daardoor zo’n tien kilometer meer dan de bedoeling was. Maar wat is tien kilometer op een afstand van 500 km!

Ondergrond!
Wat een verscheidenheid: boerenpaden, graspaden, modderpaadjes, rivierdijken, mul zand, provinciale wegen (geasfalteerd), keien, grindpaden, bospaden, parklanen: je kunt het zo gek niet bedenken of we liepen er over heen.

En dan het landschap!
Wat een variatie: weidse vergezichten over akkers en weilanden, dorpjes aan de horizon, parken, bossen (zoveel verschillende soorten bossen dat ik ze niet eens zou kunnen benoemen), heidevelden, vennen, vlonders door moerasgebieden, rivieren en beekjes: elke wandeldag was er wel weer wat anders te zien.

Ondanks het feit dat we de tocht niet helemaal samen konden lopen, kijken we toch terug op een geweldige ervaring.

Eerst beschouwden we het nog als een vakantie, maar al gauw beseften we dat het meer een werkvakantie was. We waren enkel en alleen nog maar bezig met het organiseren van de tocht.

Maar toch: Pieterpad 2019, een ongelooflijk geweldige ervaring.
Het was elke kilometer meer dan de moeite waard!

 

DAT WAS HET DAN 2.

Dit was mijn laatste blog.
Medio augustus gaat deze site offline.
Ik heb met veel plezier onze ervaringen met jullie gedeeld.
Dank voor alle belangstelling!!
En hartelijk dank voor alle reacties die er op mijn verhalen kwamen.