Dag Prue

“Dag Prue, dag meisje, tot straks!” Met deze woorden gingen we altijd de deur uit. En als we dan weer terugkwamen stond ze ons vaak al bij de deur op te wachten.

Op een koude herfstdag, 21 november 2018, moet ze echter met ons mee.
Met lood in de schoenen gaan we naar de dierenarts.
Daar horen we waar we al bang voor waren: nierfalen, schildklier-problemen, artrose en een verhoogde hartslag zijn het beestje allemaal teveel geworden.
Ze gaat niet meer mee terug naar huis.

Aangeslagen rijden we terug. Met tranen in het hart en een stem die regelmatig breekt halen we herinneringen op. Dat kost geen enkele moeite: er zijn zoveel leuke, goede en bijzondere momenten die we ons helder voor de geest kunnen halen:

  • Haar eerste acrobatische toeren haalde ze uit toen ze een speeltje aan een veer kreeg: met haar tong uit haar bek blééf ze maar springen
  • Als ze bij onze thuiskomst zag dat we niet meer weggingen zocht ze haar plekje op de hocker of in de mand. Wat voelde ze zich veilig bij ons. Af en toe ging haar kopje dan omhoog alsof ze wilde zeggen: “Het is goed zo!”
  • Zodra er een kast openging, zag Prue kans er in te springen
  • Na het avondeten zat ze me altijd op te wachten; maar zodra ik naar haar toe liep verstopte ze zich achter de verwarming
  • Zag ze me met het nagelschaartje aankomen, dan sprong ze direct op mijn schoot, zodat ik haar nagels kon knippen
  • Midden in de nacht stond ze op het nachtkastje naast ons bed luidkeels om aandacht te vragen. En als we ’s morgens uit bed kwamen stond ze ons ook al op te wachten
  • Ze assisteerde graag bij de voorbereidingen voor het eten. Vooral kip was erg in trek…
  • ’s Avonds kwam ze tussen ons in zitten, starend naar de achterkant van de bank, maar elke beweging hield ze scherp in de gaten
  • Ze maakte iedere dag vanaf een uur of vijf duidelijk dat ze eten wilde; toch moest ze altijd wachten tot kwart voor zes. En als het eten haar dan niet zinde, liep ze er met goed-gespeelde onverschilligheid aan voorbij. De volgende ochtend was het bakje meestal toch wel leeg…..
  • Af en toe was ze een echte “dare-devil”. Bijna de benen nemend door een open keukenraam, of zwaaiend met haar staart door de vlam van een kaars: gelukkig was Manon er dan net op tijd bij om haar te redden

Tien geweldige herinneringen; dat is heel wat voor een kat.

We hebben lang voor haar mogen zorgen: 18 jaar, 3 maanden, 8 dagen…..
Even zoveel dagen heeft ze echter voor ons gezorgd. Want wat heeft ze ons leven met haar aanwezigheid verrijkt.

Op een koude novemberdag nemen we voorgoed afscheid van haar.

“Dag Prue, dag meisje. Ga maar lekker slapen, nu. Het is goed zo!”