“DAL”

Nog 700 meter. 

Ploeterend door het struikgewas zie ik mijn voorganger in de verte langzaam uit het zicht verdwijnen. Zo snel kom ik niet meer vooruit, na een zeer warme dag van gemene klimmetjes, even zovele afdalingen en struikelend over boomstronken en rotsstenen.
Maar de finish is weer bijna bereikt!

We komen op dinsdag aan op camping Friluftsbyn in Docksta, aan de Höga Kusten in Midden Zweden. We zijn niet eens de eersten: er staan al behoorlijk wat tenten. Ditmaal hebben wij vanaf onze caravanplek een mooi overzicht van het tentenveld. In de loop van de dag zien we het steeds drukker worden.

Het wordt een feest van herkenning. We ontmoeten de familie Bäck. Long time, no see. Maar ondanks het feit dat we met elkaar in contact staan via social media is het ongelooflijk fijn elkaar weer in levende lijve te kunnen ontmoeten.
Zo ook de Nilsson Familie. Elk jaar zijn ze weer van de partij, en elke keer is het alsof we elkaar gisteren nog gesproken hebben.
En hoe bijzonder is het om mensen, die je tot dan toe alleen kende van Facebook, voor het eerst te zien, om dan tot de ontdekking te komen dat het is alsof je elkaar al jaren kent, zoals met Christien en Jos.
Ons verblijf aan de Höga Kusten had niet mooier kunnen beginnen.

De woensdag gebruiken we om Örnsköldsvik te verkennen en de grote buitensportwinkel van Naturkompaniet / Fjällräven te bezoeken. Een waar paradijs op het gebied van buitensport-kleding en -materiaal. Wij houden ons in en beperken ons tot de aanschaf van een nieuwe hiking broek.

Aan het eind van de middag is de check-in. Iedereen wordt geïnformeerd over de starttijden, de route, de camping-plekken en het gebruik van de maaltijden. Vanwege de grote droogte (sinds mei is er geen neerslag meer geweest in Zweden) is er een algeheel verbod op het gebruik van vuur in de open lucht. De maaltijden die we meekrijgen worden verwarmd door een zogenaamde heater: samen met de maaltijdzak en wat water wordt dit, door de chemische reactie die ontstaat, in twaalf minuten verhit. Voor de warme dranken, zoals koffie en thee, wordt er op de pleisterplaatsen heet water in containers aangevoerd. Goed georganiseerd!

Dan is het eindelijk zover. Op donderdag rijden vanaf half acht bussen af en aan om iedereen naar de start te vervoeren. Eenmaal onderweg is het een tijdlang file lopen, over vlonders en langs smalle bospaadjes. Al gauw begint het klimmen en klauteren: veelal over rotsblokken, paden met boomstronken, rotsplateaus en voor het gevoel steeds maar omhoog. Daarbij is het ook nog eens zeer warm. De drie bidons water die ik bij me heb komen goed van pas.
Door de ondergrond is het helaas niet mogelijk om optimaal te genieten van het uitzicht. Het is een kwestie van constant oppassen waar je je voeten zet. Daarom sta ik vaak even stil; om op adem te komen en om even om me heen te kijken. De vergezichten zijn vandaag beperkt door de nevel die er in de dalen hangt, maar dat maakt het niet minder fraai. Over rotsblokken, onder rotsblokken door, afdalend in de kloof en trekkend langs het water: afwisselender is bijna niet mogelijk.
Aan het eind van de dag strijken we neer op Tärnättholmarna, het schiereiland waar we overnachten. De maaltijd smaakt prima, de thee is welkom, maar de presentatie van buitensport materiaal laat ik aan me voorbijgaan. Om acht uur lig ik in mijn slaapzak. Ik heb alle energie nodig voor de rest van de hike.

Twaalf uur later ben ik alweer onderweg. Het is zo mogelijk nog warmer dan gisteren. Een zware tocht door het bos, en weer veel klimmen en dalen.
Na goed twee uur is er een extra watertappunt. Daar komt Elly mij ook even een hart onder de riem steken. Heb ik wel nodig, want het vergt meer van me dan ik verwacht had.
Door het bos loop ik veelal alleen: veel mensen zijn aan het meer gebleven om even te zwemmen. De rivier waar we doorheen moeten staat droog (waardoor de oversteek erg gemakkelijk is), maar de aarden wal verderop is nog net zo hoog als in mijn herinnering. Het tempo is laag, en ik moet vaak op adem komen.

Nog 700 meter.
Dan blijf ik met mijn voet haken achter een boomwortel, val plat voorover en door het gewicht van de rugzak duurt het even voor ik weer overeind kan komen. Stekende pijn in de ribben, waar de gps mijn val brak en het daardoor niet overleefde. Met pijn en moeite hang ik mijn rugzak weer om en strompel ik naar de finish. Het lukt me nog om de tent op te zetten, maar nadat ik mijn luchtbed heb opgeblazen merk ik dat ik door de pijn aan mijn ribben niet meer behoorlijk kan zitten, laat staan liggen. Tijd dus voor een bezoek aan de mobiele EHBO. De beide dames, Elizabeth en Christine, stellen de diagnose: gekneusde ribben. Met pijnstillers en een week strikte rust zou het weer helemaal goed moeten komen, hoewel de komende twee á drie dagen de pijn nog wel wat zal toenemen…..
De buurman op het campingveld breekt voor mij de tent weer op en brengt me naar de plek, waar ik door de organisatie wordt opgehaald. 

In plaats van hikend kom ik met de auto bij de finish…..
In “Dal”, de finishplaats van de tweede dag, eindigt mijn Höga Kusten Avontuur. 

Het medeleven van de andere wandelaars is enorm; zij weten hoe het voelt om een hike niet te kunnen voltooien.
Maar: de afterparty van deze tocht laat ik niet helemaal aan mij voorbijgaan. 25 km ervan heb ik er volop aan mee mogen doen.

Zit er nog een Fjällräven Classic in, dit jaar?
De tijd zal het leren. Twee weken om te herstellen, en te beslissen of het mogelijk is. 

Die tijd om te herstellen krijg ik ook, onverwacht. Op zaterdagochtend lukt het niet meer om de auto te starten. Na overleg met de ANWB krijgen we bezoek van de Assistancekåren, zeg maar de Zweedse Wegenwacht. Ook hij krijgt de auto niet aan de praat. Gevolg: auto op de takelwagen en naar de garage, waar hij maandag zal worden nagekeken. Elly gaat mee en komt terug met een Volvo V40 Cross. Een meer dan redelijke ruil om de komende paar dagen door te komen.
Het is geen straf om hier wat langer te moeten blijven. 

Inmiddels zal ik er alles aan doen om alsnog Abisko te bereiken.

16 gedachten over ““DAL””

  1. Goh… Dat dat plaatsje dan ook nog ‘Dal’ heet… Gelukkig is er tijd om te herstellen en is de ‘Classic’ in elk geval een stuk minder heftig qua klimmen en klauteren. Natuurlijk jammer dat deze niet voltooid kon worden. Aan de andere kant verstandig om nu te herstellen en uit te rusten. Gezien het verhaal over alle leuke mensen bij de Höga Kusten en de afterparty was het sowieso een mooie belevenis!

    Liked by 1 persoon

  2. Dat is een flinke samenloop van pech onderweg… En met de voorbereidingen die je getroffen hebt gaat Fjällräven je vast en zeker lukken! Beterschap van ons beiden, groetjes, Jaap en Hetty

    Liked by 1 persoon

  3. Tja Sicco, die boomwortels toch!!!
    Hopelijk gaat je herstel voorspoedig en kan er weer gewandeld worden!
    Als de auto het dan ook weer doet zou ook fijn zijn.
    Het allerbeste en hopelijk nog een fijne vakantie!
    Groet,
    Gert en Rita

    Liked by 1 persoon

  4. Jammer, jammer, dat het zo is gelopen.
    Echter, je beschrijft het met zoveel humor, dat het lezen van dit verslag (voor mij als lezer) veel leuker was dan een succes story.
    Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik hoop dat het volgende wandel avontuur naar wens ver’loopt’.
    In elk geval een fijne tijd daar.
    Groeten, Celia

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s