STILSTAND

Vijfhonderd kilometers.

Als we in Wijk aan Zee een wandeltocht gaan lopen, op 1e Paasdag, zal ik de vijfhonderd kilometergrens passeren. Een gebeurtenis om even stil bij te staan. En dat is dan ook letterlijk wat er gebeurt: door het mulle zand is het een zware tocht. Goed voor de training, maar iets minder voor mijn linker-enkel, als ik ondanks alle voorzichtigheid toch een keer zwik.
Het gevolg is dat ik het een tijdje rustig aan moet doen, zodat de enkel kan herstellen. Dat kost me moeite. Maar wellicht maakt mijn lichaam mij op deze manier duidelijk dat ik beter even pas op de plaats moet houden.

En dan komt álles opeens tot stilstand.

Zomaar, plotsklaps, ineens.

Op maandagavond 9 april moeten we afscheid nemen van Esther, onze nicht. Zij knokte haar leven lang voor wat ze waard was, omdat ze het leven omarmde. Omdat haar leven zo ongelooflijk veel zin had: voor haarzelf, maar zeker ook voor zoveel anderen.
De volgende ochtend laat zij, na 47 jaar, deze wereld achter zich. En daarmee allen die zo dicht bij haar stonden en haar zo liefhadden.

Als door een grauwsluier zien we dat het leven verder gaat.

Binnenkort gaan we de eerste vierdaagse lopen, in de Achterhoek. Daarna volgen wandeltochten en hikes in Nederland en in Zweden.

We kunnen nu niet doen wat we voorheen altijd deden: een kaart sturen naar Esther.
We kunnen haar niet meer op de hoogte houden van onze reizen.

Ik heb niets met religie, en al helemaal niets met kerken.
Maar voor Esther zal ik een kaars branden.

Esther loopt namelijk altijd met me mee!