Van Sassnitz tot Baarn

De schoolkamp-kinderen op de camping hebben weinig keus. Gedwee zingen ze mee met het docententeam dat enthousiast en vol overgave in een uur tijd alle liederen uit het Handboek voor de Scouting erdoorheen jast: van “Kortjakje” tot de “Zeppelin”, van “Berend Botje” tot “Advocaatje”, van “Mijn Tante uit Marokko” tot de “Nederlandse Amerikaan”. Dankzij deze kampvuurklassiekers worden andere kampeergasten overmand door de herinneringen aan hun eigen schooltijd; sommigen bestaan het om zelfs mee te gaan zingen. Kortom: Kampeerjolijt op ene Nederlandsche Camping.
Voor het overige horen we hier, op de camping in Baarn, enkel de bekende geluiden van duiven; nog geen koekoek: die hebben we dus toch ergens achter gelaten!! 

Hiervandaan zullen we de Gooise Vierdaagse gaan lopen. Na Lübeck (met een bezoek aan de oude stad) en Erlengrund (met een extra rustdag) zijn we daar wel weer klaar voor. 

De organisatie is zo goed als perfect: uitgebreide route-kaarten, uitstekend gepijlde routes, rustpunten onderweg en een schitterende wandelomgeving. Elke dag starten we samen, en na een uurtje lopen scheiden zich onze wegen: Elly vervolgt de route van de tien kilometer, ik die van de twintig. Voor Elly is het vooral een tocht terug in de tijd. Langs Crailoo, het Wasmeer en de Westerhei bij Laren herbeleeft ze haar jeugd weer.

Na een tocht van 160 km in Zweden zou je mogen verwachten dat deze Vierdaagse voor mij een makkie is. Niets is minder waar. Niet vanwege de ondergrond (we lopen veel over bos- en heidepaden), maar vooral door het feit dat ik hier geen eigen “baas” ben: vaste vertrektijden, veel mensen en dus drukte om me heen, toch proberen binnen een bepaalde tijd de afstand af te leggen; ik mis duidelijk de rust en de stilte. Want overal om mij heen gebruiken veel mensen, vooral vrouwen, de wandel-etappes om op luide toon te converseren over alle mogelijke, maar vooral ook onmogelijke onderwerpen. Examenperikelen, de bouw van een serre (“Hij moet en zal hem hebben, ik heb er zo mijn twijfels over…”), de ex van Ome Jan (“Zij heeft hem he-le-maal uitgekleed”), Zalando (“Heb je daar nog nooit van gehoord?”), kleding (“Ik heb toch maar een langer shirtje aangedaan; zit veel lekkerder”), het verzorgingstehuis waar opa in zit, de aardappeloogst en het weer, het weer en nog eens het weer: alles komt voorbij. Vaak houd ik dan even in, zodat ik letterlijk afstand kan nemen. En als dat niet lukt heb ik mijn “oortjes” nog…..

Omdat we voorheen wel eens niet voorbereid waren op kou, hebben we nu overal aan gedacht: thermo broek, thermo shirt, dikke sokken, donsjack, noem het maar en we hebben het bij ons. Maar even zo goed kunnen we dat allemaal in de caravan laten. Met de 33 graden op donderdag hebben we géén rekening gehouden. Wel komt op zaterdag de regenkleding van pas. Maar dat is alweer de laatste dag, en we kijken al uit naar de finish. Vanuit de organisatie zullen alle wandelaars feestelijk worden binnen gehaald. Maar ja, niet alles loopt zoals voorzien. Elly finisht om half twaalf, en er is niemand die daar naar om kijkt. En als ik om even over enen over de streep kom is zij de enige die mij verwelkomt. Men is er duidelijk nog niet klaar voor: op de parkeerplaats is de blaaskapel bezig om de instrumenten uit te pakken; de geluidsinstallatie wordt getest, en de dozen met de medailles worden net binnengebracht. Wij bouwen derhalve ons eigen feestje bij de caravan, want trots zijn we wel op de 43 km van Elly (in totaal 92 km) en de 80 km van mij, waardoor mijn totaal op 320 km uitkomt.
Na een dag van inpakken, opruimen en schoonmaken rijden we ‘s maandags weer naar Vlaardingen. De caravan gaat direct door naar de stalling, en wij komen thuis met kratten en tassen vol bagage en stapels wasgoed. Luidkeels worden we verwelkomd door poes Prue. Namens haar bedanken wij hierbij de buurman én Manon, die haar dagelijkse verzorging op zich genomen hebben.

Als we even de tijd nemen om de foto’s van deze vakantie te bekijken horen we weer de vanouds bekende geluiden om ons heen: het verkeer in de verte op de snelweg, een schoonmaakwagen door de straat, een boormachine ergens in de flat, een motorrijder die even extra gas geeft, en het tikken van de klok aan de muur. Wat zijn we blij dat dát geen koekoeksklok is…

4 gedachten over “Van Sassnitz tot Baarn”

  1. Gefeliciteerd, jullie hebben het weer gedaan. Mooi dat jullie finishten voordat het ontvangst comité er klaar voor was. Jullie moesten dus wachten op jullie medaille. Dat hadden jullie vast nog nooit meegemaakt?! En nu oost west thuis best?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s