Dat is heel wat voor een kat.

Het boekje “Dat is heel wat voor een kat” van Judith Viorst heb ik in vroeger dagen regelmatig aanbevolen aan kinderen op school, als ze verdrietig waren om het verlies van hun poes of kat.In dit boek wordt aan kinderen gevraagd of ze iets leuks kunnen noemen over hun kat. Misschien zelfs wel twéé leuke herinneringen. En als ze dan komen tot wel tien leuke dingen kun je met recht zeggen: “Dat is heel wat voor een kat, vind je niet?”
Zestien jaar geleden, augustus 2000. We halen in Noord-Brabant twee hele kleine poesjes op. Halfzusjes van elkaar. De éen is zwart, de ander is grijs-bont. We noemen hen Prue en Piper, naar de karakters in de televisie-serie Charmed.

Wat waren ze schuw, in het begin. En wat was het voor hen onwennig, zo’n groot, ander huis. We leerden hen de weg naar het eten en drinken, en begeleidden hen naar de kattenbak. En langzaam aan wenden ze aan de nieuwe omgeving en aan ons.
Piper ontwikkelde zich al snel als “mijn” poes. Prue bleef de deftige dame op de achtergond.

Als wij op vakantie waren werden ze liefdevol verzorgd door verschillende buren, en later door dochter Manon. En als we dan weer terug waren volgden er slapeloze nachten, omdat vooral Piper ons niet uit het oog wilde verliezen.
Een maand geleden merkten we dat Piper problemen kreeg met lopen, liggen en eten. Na een eerste bezoek aan de dierenarts bleek ze last te hebben van een blaasontsteking en een ingezakte rug. Ondanks een aantal injecties met penicilline en pijnstillers werden de klachten al gauw erger. Zo erg dat ze nauwelijks meer van haar plaats kwam, niet meer wist hoe ze moest liggen en helemaal niet meer aan eten toekwam.

Er zat niets anders op dan afscheid van haar te nemen.
En zo kwam als vanzelf de titel “Dat is heel wat voor een kat” weer in mijn gedachten naar boven.
Ze sliep ’s nachts boven mijn hoofd, haalde regelmatig uit met haar pootje om even te controleren of ik wel wakker was.

Ze begroette me ’s morgens, zodra ik op de bank ging zitten, met eindeloze, geluidloze verhalen.

Ze kwam naar de hal als ik bij thuiskomst mijn schoenen uittrok.

Als ik naar de televisie keek vond ze eigenlijk dat ze te weinig aandacht kreeg.

Bij het neerzetten van het eten keek ze altijd eerst even naar Prue: als zij het lekker vond dan was het goed.

Zodra de balkondeur openging sjokte ze naar buiten, om daarna meestal gauw weer naar binnen te komen.

Pakte ik de borstel, dan sprong ze zelf al op de tafel; heerlijk vond ze dat schoonborstelen.

Het knippen van de nagels was altijd een hele strijd; maar zolang het op haar manier gebeurde was het goed.

Zodra we de deur uit wilden ging zij pontificaal op de drempel liggen: “Ik laat jullie niet gaan!”

En als ze bij mij op schoot kwam, wat de laatste tijd steeds vaker gebeurde, dan zorgde zij er wel voor dat mijn armen helemaal schoongelikt werden.

Zoveel mooie herinneringen: dat is heel wat voor een poes, vind je niet?
Ze heeft een goed leven gehad, en ze heeft mijn leven op onnavolgbare wijze verrijkt.

3 gedachten over “Dat is heel wat voor een kat.”

  1. Wat hebben jullie het goed gehad. Wat een lieverd was Piper, zoveel aandacht voor je doen en laten. Jullie waren positief belangrijk voor elkaar. Blijft zo jammer dat zijn tijd “op” was.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s