Funen, Denemarken.

Heup en schouders, voet en been, voet en been……Een variatie op het welbekende kinderliedje spookt door mijn hoofd nu ik terugkijk op een zeer kortstondige Fjällräven Classic Denmark.

Aan de voorbereidingen en trainingen heeft het niet gelegen. In Drenthe fietsen we elke ochtend vanaf de camping naar de start van de Vierdaagse. Een camping, trouwens, die gerund wordt door een collectief van oudere echtparen. Elke week is een ander echtpaar “campingbaas”. Men wil er duidelijk niet aan dat wij zouden weten hoe we moeten kamperen. De caravan neerzetten gebeurt onder scherp toezicht (want hij moet exact op de juiste plaats staan), er moet een aansluiting gemaakt worden met de riolering, het electra mag alleen maar door de toezichthouder worden aangesloten…. Kortom: regeltjes, regeltjes en nog eens regeltjes.
Dan is de organisatie van de Vierdaagse totaal anders. Vertrektijd half negen, maar ach, wat maakt het ook eigenlijk uit; zie maar wanneer je vertrekt. Een onverschillige stempelaar en weinig aandacht als je je komt afmelden na de wandeltocht. Maar goed: het gaat ons om het lopen. Vier dagen lang, afwisselend saaie tochten langs kaarsrechte kanalen en over eindeloze polderwegen, en ploeteren door mul zand en over bospaden. Een medaille kan er niet af, we moeten ons na afloop tevreden stellen met een enkele roos.

Na het ophalen van de nieuwe zooltjes en na een laatste fysio-behandeling kunnen we dan door naar Denemarken. De camping op Funen is gigantisch groot. In het weekend zeer druk, door de week bijna uitgestorven. We gebruiken het eerste weekend om te trainen. Eén dag met de grote rugzak, twee dagen met de kleine (maar wel met veel gewicht). Op maandag besluit Elly om niet te gaan lopen: vooral de bepakking veroorzaakt teveel spanning en pijn in de benen. Ikzelf merk dat het zwaar is, maar ik heb wel het idee dat ik het aan kan.
Woensdag 22 juni is het dan eindelijk zover. Om tien voor zeven ’s morgens staan we te wachten voor een slagboom die niet open wil. Pas om zeven uur precies kunnen we weg! Na een uur rijden komen we bij het startterrein. De enige weg er naar toe is opgebroken wegens riolerings werkzaamheden. Het duurt daarom een tijd voor we, via het gras en door de modder, het parkeerterrein bereiken.
Het inchecken verloopt vlot. We krijgen alleen snacks en voedsel mee voor overdag. De warme maaltijd wordt pas na de eerste wandeldag uitgereikt.

Plotseling frunnikt er iemand aan mijn rugzak. Een medewerker van de organisatie vindt dat mijn rugzak niet goed zit! Hij verstelt een paar gespen waardoor hij strakker om de schouders komt te zitten. Ik ben te verbouwereerd om te protesteren, laat staan om hem tegen te houden.

Er wordt inmiddels een nerveuze spanning voelbaar bij de eerste honderd wandelaars. En het enige beschikbare toilet is defect!!!

Na een lange speech in het Deens, en een korte samenvatting ervan in het Engels, kunnen we om vijf over negen weg. Het is erg warm en benauwd. Het idee van een redelijk vlak landschap kan ik direct al laten varen: het is veel en lang klimmen. Bospaden, weilanden, moddersporen en sintelpaden doen mijn voeten geen goed. En mijn schouders ga ik door de veranderde afstelling van de rugzak behoorlijk voelen.

Het eerste checkpoint is op twaalf kilometer. Al ruim daarvoor begin ik mijn linkervoet weer te voelen. Precies die plekken die pas nog uitgebreid behandeld zijn door de fysio-therapeute. Ik neem na het afstempelen wat rust, maar dan merk ik dat ik eigenlijk te moe ben om verder te kunnen. Verstandig als ik (soms) ben besluit ik uit te stappen.

Gelukkig werkt de telefoonverbinding hier goed: Elly vindt mij via de locatie-voorzieningen en meldt mij af bij de organisatie. Een plotseling einde van wat zo mooi had kunnen zijn.
De twee dagen die ik anders gelopen zou hebben gebruik ik nu om het hele gebeuren te verwerken. Inmiddels kan ik weer “gewoon”, zonder extra gewicht op de schouders, lopen. We kunnen daardoor toch ook genieten van een paar extra rustige vakantiedagen.

Nu gaan we ons langzamerhand voorbereiden op de terugreis naar huis.
Het lopen geef ik niet op, net zoals Elly dat niet zal doen. Maar eerst nemen we de tijd om volledig te herstellen, want mijn heupen, schouders, voeten en benen wil ik niet meer zo voelen als tijdens deze hike!