Weer thuis.

Vlaardingen, 2015, 20 oktober.

Folders, kaarten, plattegronden, bonnetjes, foto’s en zestig pagina’s met verslagen van even zovele vakantiedagen: de tafel ligt er vol mee. Het resultaat van een prachtige reis door Zweden.

Het brengt ons in gedachten terug naar Röstånga. Op 30 augustus komen we aan bij de camping. Er volgt een hartelijke ontvangst met de mededeling dat ze ons een grotere stuga hebben toebedeeld. “Gewoon, omdat we dat voor U wilden doen”! Dat betekent dat we de beschikking hebben over een heuse slaapkamer, douche, toilet, keukenblok, ruime zitkamer en een terras. Wat een luxe na zoveel weken leven in een tent van 2 bij 1,5 meter.

Zo is het ook eenvoudiger om weer een beetje te wennen aan het “gewone” leven. We gaan shoppen in een gigantisch winkelcentrum in Väla, bij Helsingborg. Het is niet zo moeilijk om er zomaar een paar uur kwijt te zijn, vooral niet als Elly door een schoonheids-specialiste wordt uitgenodigd om een gezichtsbehandeling uit te proberen. Na een half uur krijgt ze een aanbod wat volgens die dame niet afgeslagen kan worden: drie producten voor de helft van de prijs. Ze begrijpt niet dat we daar toch geen € 160,00 voor over hebben…..

In Lund, waar we de volgende dag gaan rondkijken, merken we dat de vakantietijd nu toch wel echt voorbij is. Groepen aankomende studenten bevolken het centrum, en het verkeer in de stad is alweer zoveel drukker dan we gewend zijn. Het wordt tijd om op huis aan te gaan!

We hebben vorige week geprobeerd om online een huisje te boeken in Åbenrå in Denemarken. Jammer genoeg was het daar alleen maar mogelijk om met een Deense bankpas te betalen! Rare jongens, die Denen. We hebben daarna gelukkig wel in Gråsten een huisje gevonden: op Camping Laerkelunden om precies te zijn. Op woensdag verlaten we daarom Zweden, op weg naar Gråsten. Dat voelt wel raar: we zijn bijna twee maanden in Zweden geweest, en daarom voelt het echt als een afscheid.

Het huisje op Laerkelunden is eenvoudig: zitkamer, open bedstee, keukenblok en toilet. Voor het douchen moeten we naar het service-gebouw. Geen probleem, want dat ziet er schitterend uit. Een prima plek om twee nachten door te brengen, dus. We willen nog wel van de gelegenheid gebruik maken om Sønderborg te bezoeken. Boven een gigantisch grote supermarkt, de Fotex, kunnen we parkeren. We wandelen de stad door en vallen met onze neus in de boter: deze dagen is er de internationale foodmarket. En jawel: we voelen ons bijna thuis. Na een heuse Nederlandse kaaskraam komen we ook nog langs een stroopwafel- en een poffertjeskraam. We horen dus ook weer genoeg Nederlands om ons heen.

Op de camping kijken we ’s middags voor de laatste keer over het meer. De steiger met meeuwen laat zien dat ook hier de rust is weergekeerd.

Dan is het vrijdag tijd om weer de grens over te trekken. We hebben voor het laatste weekend van onze vakantie een huisje, type Budget Chalet, besproken op Camping Emmen. Na een inspannende rit over de Duitse Autobahn, met veel wegwerkzaamheden, komen we in een soort van stacaravan terecht. In de loop van de avond komen we tot de ontdekking dat geen van de vier plaatradiatoren het doet, dat de televisie enkel een paar buitenlandse zenders doorgeeft, dat er geen dvd-speler is (wat volgens de inventarislijst wel zou moeten) en dat het in de keuken lekt. Met thermo-ondergoed en fleecevesten aan komen we de avond wel door, maar de volgende ochtend gaan we uiteraard verhaal halen. “Ik kom zo even langs”, zegt de beheerder. Na anderhalf uur wachten leveren we de sleutel bij hem in: wij gaan ons opwarmen in een winkelcentrum.

’s Middags blijkt er één radiator iets warm te worden. De condens van de ramen verdwijnt er bijna door. Geen televisie (“Er komt straks iemand, maar die heeft eerst nog een verjaardag”!) en volgens de beheerder hebben we de lekkage verzonnen. Om half acht is er nog niemand langs geweest voor de televisie. Als Elly gaat informeren waarom dat is wordt ze min of meer de deur gewezen. Dus staan wij de volgende ochtend om negen uur klaar om te vertrekken: er zijn betere manieren om een laatste weekend van de vakantie door te brengen. Overladen met excuses van de beheerster, en een fikse korting op de totaalprijs vertrekken we richting Vlaardingen.

Onze poezen zijn er gelukkig mee! Ze zijn niets te kort gekomen, dankzij de goede zorgen van dochter en buren, maar ze houden ons scherp in de gaten, zo van: “Jullie moeten het niet in je hoofd halen om wéér te vertrekken”. En dat zijn we ook niet van plan. Voorlopig zullen we wel heel wat tijd nodig hebben om alle ervaringen te verwerken.

Om te beginnen doen we dat door de tafel op te ruimen en een uitgebreid verslag van al het materiaal te maken.

Nog even en we kunnen met het bladeren in het plak- en fotoboek terugkijken op een ongelooflijk geweldige vakantie in Zweden.