Onderweg naar huis.

Röstånga, 2015, 31 augustus.

Vanuit het ritme van het lopen door de natuur naar het ritme van het gewone leven in de maatschappij: het blijkt voor ons toch een behoorlijk grote stap te zijn.
We nemen afscheid van Ristafallet Camping en gaan naar Fläsian’s Camping in Sundsvall. Onderweg lunchen we bij Camping Träporten, waar we eerder deze vakantie al met de tent stonden. Er volgt een allerhartelijkste ontvangst, en men feliciteert ons met het behaalde resultaat. Als we daarna in Sundsvall aankomen hebben we onze hele wandelroute van 17 dagen met de auto in nog geen vijf uur afgelegd.
We vinden al gauw een prima plek op de camping: vlak bij het toiletgebouw, een leeg veld, dus lekker de ruimte. Als de tent staat komen we tot de ontdekking dat we hier wel vlak bij de verwarmingsinstallatie en airco van het toiletgebouw staan…. en dat hoor je erg goed! Een half uur later hebben we weer een prima plek gevonden, vlak aan het strand. Het uitzicht is prachtig maar toch maakt het niet veel uit: de camping ligt vlak onder de spoorweg en de snelweg, en de vele treinen en het zware vrachtverkeer horen we de hele nacht.
We kunnen de volgende ochtend echter wel terug naar Selånger, het begin van St. Olavsleden. We hebben immers nog steeds geen “eerste” stempel. Na weer wat rond zoeken bij de kerk vinden we nu inderdaad aan de overkant van de weg het begin van de route, bij de ruïne van de oude kerk. Daar vinden we ook het eerste stempel! Het geeft toch voldoening om dat voor elkaar te hebben!
We moeten ons duidelijk weer aanpassen aan het leven met mensen om ons heen. Maar ook voor ons zijn er grenzen! Als de buurvrouw met haar auto wegrijdt laat ze de radio in de voortent irritant hard aan staan. Na een uur vraag ik bij de receptie of daar wat aan gedaan kan worden. Al gauw zet een andere campinggast de radio uit. Tien minuten later komt een zeer verbolgen buurvrouw ons in goed Zweeds de huid vol schelden. We doen maar even net of we haar niet zo goed begrijpen en blijven glimlachen. De radio blijft echter de rest van de dag uit en…… de andere campinggasten in de buurt zijn opeens heel vriendelijk tegen ons.
De volgende ochtend laten we deze camping voor wat het is en gaan we ons geluk beproeven op een camping in Uppsala. Een stad die we nog niet echt kennen. Bij aankomst presteert de jongeman achter de balie het om ons duidelijk te maken dat er geen tentplekken met electra zijn….. “Dan moet U maar een caravanplaats nemen!” Tja, alsof tentkampeerders geen smartphone of fotocamera moeten opladen. We zijn al lang blij dat we weer een plekje hebben op een zo op het oog rustige camping, maar dan blijkt dat hier heel veel werklui overnachten. Om goed vijf uur komt alles binnen, barbecues en grills gaan aan, en de rest van de camping komt vol te staan met kolossale campers en caravans van mensen die op doorreis zijn. Daar staan we dan tussen met ons tentje van 2 bij 2! Om half zes de volgende ochtend is het al een bedrijvigheid van belang, waardoor er zelfs wachttijden in het toiletgebouw ontstaan.
Dus rijden we om half tien weg, richting Tranås. Aan de Hätte Camping daar hebben we goede herinneringen. Na een hartelijke ontvangst (U bent hier al eerder geweest….) kunnen we nu even tot rust komen op een echte camping, dwz met alleen maar vakantiegangers. Hoewel: bij de strandtent naast de camping blijkt het leven tot diep in de nacht door te gaan.
Om weer helemaal te wennen aan het “gewone” bestaan besluiten we om zaterdag naar het winkelcentrum in Linköping te rijden. Even onder de mensen, wat leuke winkels bezoeken en een lunch halen bij Ikea. En ja hoor: dan komen we bij een gigantisch winkelcentrum, met enorme parkeerterreinen die al behoorlijk vol staan, en met een groots aanbod aan allerlei soorten winkels. Na wat rondstruinen sluiten we bij Ikea aan bij de rij wachtenden voor de lunch. Het is gelukkig heel gezellig, want pas na een half uur hebben we ons smörgåsbrood. Daar genieten we dan maar even extra van. En nu we hier toch zijn gaan we ook maar even naar de buren: de ICA MAXI STORMARKNAD, zeg maar supermarkt annex warenhuis. Alle dagen open van 7-22 u, en zonder plattegrond kun je er eigenlijk niets vinden. We verbazen ons over de gigantische hoeveelheden producten en de verscheidenheid ervan. Wij staan met ons mandje aan de arm een beetje verloren tussen de volgestouwde winkelwagens.

Van de natuur terug naar de gewone samenleving: we zullen er langzaam maar zeker wel weer aan wennen. Zeker in Röstånga, in het zuidwesten van Zweden, waar we gistermiddag aankwamen. Om na acht weken tentkamperen onze botten een beetje te verwennen hebben we een stuga (een campinghut) gehuurd. De komende dagen weer een goed bed, verwarming wanneer dat nodig is, en gewone stoelen: we gaan er nog een heerlijke laatste week in Zweden van maken.

One thought on “Onderweg naar huis.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s