St. Olavsleden III

Östersund, 2015, 16 augustus

Er gebeurt iets met je, als je lange afstanden wandelt zoals wij tot nu toe gedaan hebben.
We raken niet uitgekeken op de omgeving, of dat nu woningen, bossen, meren of landbouwvelden zijn. Langs de vele uitbundige bloemenvelden zien we een pracht aan kleuren en allerlei soorten bloemen. De geuren doen onze herinneringen op hol slaan, en soms komen lang vergeten gebeurtenissen tot leven.
We passen automatisch ons tempo aan; waar we omhoog moeten lijkt het soms net alsof we niet vooruit komen. Het lopen gaat langzamerhand als vanzelf; ook als de tocht langer of zwaarder blijkt te zijn dan gedacht is dat geen enkel probleem. Kortom: we genieten volop.
Tijdens de wandeling van Bräcke naar Gällö doe ik dat echter alleen. Elly neemt een paar dagen rust vanwege een verzwikte enkel. Notabene op de camping, op weg naar de afwas!
Vanuit Bräcke loop ik al gauw het bos in. Een half uur lang moet ik er op vertrouwen dat ik de juiste route loop, want ik zie geen enkel teken. Kompas, kaart en gps geven aan dat ik goed loop en jawel, uiteindelijk weer een bordje. Er volgt een lange route langs het meer, door gehuchten als Mordviken (vernoemd naar een moordpartij bij het meer), Anviken (de eendenbocht) en Förberg (een stuk land voor iemand die “Berg” heette) en via een smal bruggetje over de stroomversnelling van een rivier kom ik langs een karrespoor uit op de snelweg. Na een gesprek met twee fietsers, die op die manier de tocht afleggen gaat het langs een verharde weg door de betere buurten: kapitale villa’s met uitzicht op het water en grote stukken land er om heen. Via Stavre en Grimåsen (steeds weer klimmen, maar na elke klim staat er een bankje om uit te rusten) gaat het laatste stuk door dicht struikgewas. Afwisselend, dat wel!
Dinsdag loop ik allereerst naar Revsund. Elly komt daar met de auto heen. We ontmoeten er Ruben, die in de voormalige pastorie woont. Hij is de projectleider van Nordic Pilgrim. We worden samen op de foto gezet en dan mag Elly mee met de rondleiding in de kerk. Ik loop het dorpje uit richting Pilgrimstad. Vrij snel kom ik op een zeer smal pad door het bos uit: slingerend over de helling, klimmend en dalend, over rotsblokken, boomstronken en af en toe een beekje moet ik goed opletten waar ik mijn voeten neerzet. Met links regelmatig prachtige vergezichten over het meer, en rechts hoog oprijzende bomen is het een adembenemende, maar prachtige tocht. Langs een elf meter diepe grot, waar zich ooit een zich zelfbenoemde banneling heeft schuil gehouden kom ik na zeven kwartier klauteren weer op de gewone weg uit. Een verademing om even “gewoon” te kunnen lopen. In Pilgrimstad komt Elly mij ophalen. We rijden dan door naar de camping in Östersund, waar we de woensdag nog een dag rust nemen.
Samen lopen we donderdag de route van Pilgrimstad naar Brunflo. Het is volgens de beschrijving een gemoedelijke wandeling, en dat klopt ook wel. Weinig zwaar terrein; we lopen hoofdzakelijk op verharde wegen. Wel is het veel en lang klimmen, maar daar nemen we de tijd voor.
In Brunflo staat de auto bij het station. Een inwoner van het dorp wil ons zelfs een lift aanbieden daarheen, want: “Het is nog een behoorlijk eindje lopen”! Tja, daar gaat het ons juist om!!
De enkel van Elly heeft deze tocht goed doorstaan: morgen kijken we of dat ook bij de volgende etappe zo blijft.
Die tocht gaat van Brunflo naar Östersund. Met de bus zijn we ’s morgens al om half acht bij de start. Langs de spoorbaan gaat het richting stad. Afwisselend zien we veel fraaie woningen maar ook soms hele kleine huisjes langs het water. Veel van deze huisjes zijn zelfs kleiner dan sommige campers en caravans die we op de camping zien staan!
Met uitzicht over het meer en de eerste bergen al opdoemend in de verte is ook dit weer een schitterende tocht. Een korte tocht, dat wel. Al na zo’n 12 km zijn we weer terug op de camping.
En dan dat moment dat we de schoenen uit kunnen trekken: dat is iets waar we óók elke keer weer van genieten!
Jammer genoeg blijkt de tocht van donderdag iets teveel geweest te zijn voor de enkel van Elly. Daarom loop ik zaterdag weer alleen verder. Langs de buitenwijken en het industrieterrein van Östersund, langs het meer met uitzicht op de huizen die aan de overkant van het water tegen de helling liggen loop ik naar Frösön. Langs de jachthaven, via een fiets- en voetgangersbrug, langs het water en door de woonwijken kom ik weer terecht in een wat meer begroeide omgeving. Smalle paadjes door bloemenvelden, langs bouwland en door het bos kom ik, al klimmend, over een hoogvlakte met prachtige vergezichten. Daarmee verkijk je je soms wel op de afstanden: die kerktoren in de verte lijkt al zo dichtbij! Gelukkig is er dan, bij de oude Staafkerk van Frösö weer een stempel te bemachtigen. Er volgt dan een lange wandeling over een recht stuk weg langs allerhande bedrijven en kantoren om uiteindelijk uit te komen bij de Rödöbron, de brug van Rödö (op Instagram/siccodegroot is er een foto van te zien). Wel weer even heel anders: door het ontbreken van een fiets- of voetpad moet ik steeds blijven stilstaan, mezelf tegen de railing aandrukkend, om auto’s langs te laten rijden. Ik ben blij als ik aan de overkant ben.
Het laatste stuk is een prachtige wandeling door het bos langs het water. De bergen komen steeds dichterbij, ik kan de besneeuwde toppen al zien. Bij de kerk van Rödön ligt de finish voor vandaag. Elly komt me ophalen met de auto.
Met deze laatste etappe is het totaal nu 238,7 kilometers. Als je het snel zegt lijkt het niets. Maar tot nu toe was elke kilometer meer dan de moeite waard!
Volgende week volgen de laatste etappes richting Åre, het eindpunt van onze wandeltocht door Zweden. We hopen dat Elly ook de laatste twee ervan nog zal kunnen meelopen.
Åre, vi kommer (Åre, we komen er aan……)

5 gedachten over “St. Olavsleden III”

  1. Wow, wat leuk om ook deze episode weer te lezen! Het is net een spannend avonturenboek! En wat mooi om te lezen dat jullie daar zo genieten. Hou dat vast. Heel veel plezier met het laatste stukje ;-)) en beterschap gewenst voor Elly’s enkel. Heb het goed, live life to the max, warme groet uit S’berg, Jaap en hetty

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s