De Hike.

Stöde, 2015, 27 juli.

DE HIKE

Uitkijkend over een meer waar de bomen in het water weerspiegeld worden kijken we terug op de Höga Kusten Hike.

Met 33 kg op de rug (Elly’s rugzak weegt 14,5 kg, die van mij 18,5 kg) hebben we alles bij ons om te overnachten, te eten en ons te kleden.
Vanaf Friluftsbyn, waar we hebben ingecheckt worden we per bus naar het startpunt gebracht. Je kunt merken dat iedereen toch ietwat nerveus is; wij in ieder geval wel…..
Om 9.50 u zetten we de eerste stappen op het bruggetje richting bos. En direct merken we het al: dit wordt zwaar, heel zwaar. Door de overvloedige regen van de afgelopen dagen zijn planken, boomwortels en -stronken, stenen en paadjes verraderlijk glad en glibberig.
We lopen door een dicht bos, veelal over vlonders naar de eerste rustplaats: Skrattabborrtjärn. Daar kunnen we even zitten, wat eten en vooral belangrijk: de rugzak even af doen. De eerste foto’s worden gemaakt en we maken een praatje met deze en gene.
Na de rust lopen we al gauw door dicht struikgewas tot aan het meer, waar we een heel eind langs zullen gaan. Maar al snel merk ik dat ik mijn fototoestel mis! Hij zat in het tasje aan mijn gordel, maar die staat open en is leeg. Waarschijnlijk is het koord dat er uit hing blijven haken achter een tak…. Dus loop ik de tien minuten terug naar de laatste rustplaats, al zoekend en kijkend. Iedereen die ik tegenkom belooft mee te zullen kijken. Terug naar waar Elly wacht, nog een keer op mijn schreden terugkerend maar nee: geen fototoestel. Als ik dan weer bij Elly terug ben staat zij triomfantelijk met het toestel in haar hand omhoog: ik had het per ongeluk bij haar rugzak in de gordel gedaan……
We gaan verder, richting Slåttdalen. Het landschap waar we door lopen is in de ijstijd omhoog gestuwd, waardoor er grillige bergruggen en diepe dalen zijn ontstaan. We klimmen dus behoorlijk, en komen uit op een enorm rotsplateau. Ondanks alle voorzichtigheid glijd ik onderuit. Ondanks wat pijn in de linkerkuit kunnen we toch verder. Het tempo is langzaam: de gemiddelde snelheid ligt onder de 2 km/u. Maar de schitterende uitzichten maken alles steeds weer goed. We nemen de tijd om te lunchen en uit te rusten.
We hebben besloten de korte route te nemen om de bergrug verderop te vermijden. Dat lukt gedeeltelijk. We komen uit bij een steile klim over grote rotsblokken naar boven, om dan vervolgens via de kloof weer naar het lager gelegen Tärnättvattnen te komen. Al klauterend over de rotsen naar beneden gaat ook Elly nog onderuit. Gelukkig op haar rugzak, maar ze moet dan wel overeind geholpen worden.
Steeds weer klimmend en dalend, soms steil naar beneden over een uitgesleten pad met keien en boomwortels gaan we naar de rivier, waar we water kunnen tappen. Dan is het nog drie kilometer langs het meer om bij de eerste overnachtingsplek te komen.
Om kwart over zeven, na meer dan negen uur lopen, kunnen we de tent opzetten. Eten, koffie drinken en dan….slapen.

Om negen uur gaan we weer op pad. Het eerste gedeelte van de tocht is een goed te belopen bospad langs het meer. Na ruim twee uur komen we bij Kälsviken, het eerste checkpoint van vandaag. Steeds vaker hebben we mensen laten passeren, omdat ons tempo niet zo hoog is. We hebben daardoor wel veel en leuk contact met iedereen. We horen van meer valpartijen, van “uitstappers” en van oververmoeide kinderen die ook de hike doen.
Na een kwartier rust lopen we omhoog naar het bos op de helling van Ävdalsbäcken. Ook op het pad langs de berghelling moeten we met elke stap uitkijken waar we onze voeten zetten. Regelmatig moet ik ook Elly een hand of zelfs een wandelpole (mijn wandelstok, zeg maar…) toesteken om haar omhoog te helpen.
Na twee kilometer in anderhalf uur (!) komen we bij het bordje waarop staat: Dal 2,6 km! We zijn blij dat we op dat moment met een aantal anderen oplopen, want we moeten de rivier over: eerst steil naar beneden, dan over de (glibberige) rotsblokken die in de rivier liggen naar de overkant, weer steil omhoog en dan over een hoge wal: iedereen steekt elkaar een helpende hand toe, gelukkig. Het is inmiddels droog en behoorlijk warm geworden: regenjassen kunnen uit, fleecevesten gaan in de rugzak en de muggenaanval begint! Ingesmeerd en wel sjouwen we twee uur lang door bos en over open veld, constant klimmend en dalend, om uiteindelijk in Dal, de overnachtingsplek voor vandaag, aan te komen. Op een groot veld worden hier de tientallen trekkerstentjes neergezet. We ontmoeten er veel mede-hikers in een gemoedelijke en meelevende sfeer. Zodra om half tien de zon achter de bomen is verdwenen (met de zon op de tent is het binnen te warm om te slapen) kunnen we naar bed.
De laatste dag starten we om negen uur. Elke keer hebben we wel twee-en-een-half uur nodig om toilet te maken, te ontbijten, koffie te drinken en op te breken. We lopen 900 meter langzaam omhoog over een sintelpad en dan gaan we al klimmend het bos weer in. Het is zeer warm nu. We rusten daarom vaak, veelal na elke honderd stappen, om op adem te komen en water te drinken. We hoorden al van anderen dat men gauw buiten adem is.
Na bijna twee uur horen we verkeer in de verte en jawel: om elf uur steken we de E4, de snelweg, over. Goed te doen, want de verkeersdrukte hier is niet te vergelijken met die in Nederland.
Om half twaalf zijn we bij het Naturum, een informatiecentrum annex restaurant en expositieruimte onder aan Skuleberget. De finish van de hike ligt bovenop de berg, 600 meter als je de moeilijke route kiest, 2 km de gemakkelijke route. Aangezien we vorig jaar de eerste al gedaan hebben kiezen we voor de 2 km. De rugzakken geven we bij de receptie van de Turist-information in bewaring, en met de wandelpoles en verder enkel een heuptas met water, creditcard en ons fototoestel beginnen we aan de gemakkelijke route. Nou: gemakkelijk is hier dus zeer relatief. Dit is echt afzien. We helpen elkaar omhoog, en nemen steeds de tijd om op adem te komen en te drinken.
Maar dan, na anderhalf uur, zijn we op boven bij de finish!
We hebben het weer voor elkaar gekregen!!
Na een high-five van Mikael, één van de organisatoren, en na de vele felicitaties over en weer van de andere hikers nemen we de kabelbaan naar beneden. Met de auto halen we de rugzakken op. De tent wordt weer opgezet en onder het genot van een wijntje worden de benen gestrekt.

Op ons plekje aan het meer lezen we de verhalen en bekijken we de foto’s van onze mede-hikers.
We hadden allemaal één doel voor ogen: het lopen van de Höga Kusten Hike.
En daarmee hebben we er vele vrienden bij gekregen.
Wat is het leven waardevol!!

5 gedachten over “De Hike.”

  1. Geweldig weer jullie prestatie!! Nu lekker uitrusten en dan de volgende stap? ??
    Wij hebben in Nederland storm gehad en onze tent is opgetild door de wind. Schade is minimaal, alles heel, zijn nu even thuis tot beter weer. Weten nog niet wat we gaan doen, kunnen wel weer met de tent weg.
    Fijne vakantie verder, liefs Hans en Reiny

    Like

  2. Hebben uitgebreid jullie wandelverslag gelezen( zijn met Esther op vakantie). Geweldig zeg hoe goed je alles beschrijft. Kunnen het ons goed voorstellen hoe het is geweest en hebben des te meer grote bewondering voor deze prestatie. GEFELICITEERD.
    Lfs, Wim en Nel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s