De Hike.

Stöde, 2015, 27 juli.

DE HIKE

Uitkijkend over een meer waar de bomen in het water weerspiegeld worden kijken we terug op de Höga Kusten Hike.

Met 33 kg op de rug (Elly’s rugzak weegt 14,5 kg, die van mij 18,5 kg) hebben we alles bij ons om te overnachten, te eten en ons te kleden.
Vanaf Friluftsbyn, waar we hebben ingecheckt worden we per bus naar het startpunt gebracht. Je kunt merken dat iedereen toch ietwat nerveus is; wij in ieder geval wel…..
Om 9.50 u zetten we de eerste stappen op het bruggetje richting bos. En direct merken we het al: dit wordt zwaar, heel zwaar. Door de overvloedige regen van de afgelopen dagen zijn planken, boomwortels en -stronken, stenen en paadjes verraderlijk glad en glibberig.
We lopen door een dicht bos, veelal over vlonders naar de eerste rustplaats: Skrattabborrtjärn. Daar kunnen we even zitten, wat eten en vooral belangrijk: de rugzak even af doen. De eerste foto’s worden gemaakt en we maken een praatje met deze en gene.
Na de rust lopen we al gauw door dicht struikgewas tot aan het meer, waar we een heel eind langs zullen gaan. Maar al snel merk ik dat ik mijn fototoestel mis! Hij zat in het tasje aan mijn gordel, maar die staat open en is leeg. Waarschijnlijk is het koord dat er uit hing blijven haken achter een tak…. Dus loop ik de tien minuten terug naar de laatste rustplaats, al zoekend en kijkend. Iedereen die ik tegenkom belooft mee te zullen kijken. Terug naar waar Elly wacht, nog een keer op mijn schreden terugkerend maar nee: geen fototoestel. Als ik dan weer bij Elly terug ben staat zij triomfantelijk met het toestel in haar hand omhoog: ik had het per ongeluk bij haar rugzak in de gordel gedaan……
We gaan verder, richting Slåttdalen. Het landschap waar we door lopen is in de ijstijd omhoog gestuwd, waardoor er grillige bergruggen en diepe dalen zijn ontstaan. We klimmen dus behoorlijk, en komen uit op een enorm rotsplateau. Ondanks alle voorzichtigheid glijd ik onderuit. Ondanks wat pijn in de linkerkuit kunnen we toch verder. Het tempo is langzaam: de gemiddelde snelheid ligt onder de 2 km/u. Maar de schitterende uitzichten maken alles steeds weer goed. We nemen de tijd om te lunchen en uit te rusten.
We hebben besloten de korte route te nemen om de bergrug verderop te vermijden. Dat lukt gedeeltelijk. We komen uit bij een steile klim over grote rotsblokken naar boven, om dan vervolgens via de kloof weer naar het lager gelegen Tärnättvattnen te komen. Al klauterend over de rotsen naar beneden gaat ook Elly nog onderuit. Gelukkig op haar rugzak, maar ze moet dan wel overeind geholpen worden.
Steeds weer klimmend en dalend, soms steil naar beneden over een uitgesleten pad met keien en boomwortels gaan we naar de rivier, waar we water kunnen tappen. Dan is het nog drie kilometer langs het meer om bij de eerste overnachtingsplek te komen.
Om kwart over zeven, na meer dan negen uur lopen, kunnen we de tent opzetten. Eten, koffie drinken en dan….slapen.

Om negen uur gaan we weer op pad. Het eerste gedeelte van de tocht is een goed te belopen bospad langs het meer. Na ruim twee uur komen we bij Kälsviken, het eerste checkpoint van vandaag. Steeds vaker hebben we mensen laten passeren, omdat ons tempo niet zo hoog is. We hebben daardoor wel veel en leuk contact met iedereen. We horen van meer valpartijen, van “uitstappers” en van oververmoeide kinderen die ook de hike doen.
Na een kwartier rust lopen we omhoog naar het bos op de helling van Ävdalsbäcken. Ook op het pad langs de berghelling moeten we met elke stap uitkijken waar we onze voeten zetten. Regelmatig moet ik ook Elly een hand of zelfs een wandelpole (mijn wandelstok, zeg maar…) toesteken om haar omhoog te helpen.
Na twee kilometer in anderhalf uur (!) komen we bij het bordje waarop staat: Dal 2,6 km! We zijn blij dat we op dat moment met een aantal anderen oplopen, want we moeten de rivier over: eerst steil naar beneden, dan over de (glibberige) rotsblokken die in de rivier liggen naar de overkant, weer steil omhoog en dan over een hoge wal: iedereen steekt elkaar een helpende hand toe, gelukkig. Het is inmiddels droog en behoorlijk warm geworden: regenjassen kunnen uit, fleecevesten gaan in de rugzak en de muggenaanval begint! Ingesmeerd en wel sjouwen we twee uur lang door bos en over open veld, constant klimmend en dalend, om uiteindelijk in Dal, de overnachtingsplek voor vandaag, aan te komen. Op een groot veld worden hier de tientallen trekkerstentjes neergezet. We ontmoeten er veel mede-hikers in een gemoedelijke en meelevende sfeer. Zodra om half tien de zon achter de bomen is verdwenen (met de zon op de tent is het binnen te warm om te slapen) kunnen we naar bed.
De laatste dag starten we om negen uur. Elke keer hebben we wel twee-en-een-half uur nodig om toilet te maken, te ontbijten, koffie te drinken en op te breken. We lopen 900 meter langzaam omhoog over een sintelpad en dan gaan we al klimmend het bos weer in. Het is zeer warm nu. We rusten daarom vaak, veelal na elke honderd stappen, om op adem te komen en water te drinken. We hoorden al van anderen dat men gauw buiten adem is.
Na bijna twee uur horen we verkeer in de verte en jawel: om elf uur steken we de E4, de snelweg, over. Goed te doen, want de verkeersdrukte hier is niet te vergelijken met die in Nederland.
Om half twaalf zijn we bij het Naturum, een informatiecentrum annex restaurant en expositieruimte onder aan Skuleberget. De finish van de hike ligt bovenop de berg, 600 meter als je de moeilijke route kiest, 2 km de gemakkelijke route. Aangezien we vorig jaar de eerste al gedaan hebben kiezen we voor de 2 km. De rugzakken geven we bij de receptie van de Turist-information in bewaring, en met de wandelpoles en verder enkel een heuptas met water, creditcard en ons fototoestel beginnen we aan de gemakkelijke route. Nou: gemakkelijk is hier dus zeer relatief. Dit is echt afzien. We helpen elkaar omhoog, en nemen steeds de tijd om op adem te komen en te drinken.
Maar dan, na anderhalf uur, zijn we op boven bij de finish!
We hebben het weer voor elkaar gekregen!!
Na een high-five van Mikael, één van de organisatoren, en na de vele felicitaties over en weer van de andere hikers nemen we de kabelbaan naar beneden. Met de auto halen we de rugzakken op. De tent wordt weer opgezet en onder het genot van een wijntje worden de benen gestrekt.

Op ons plekje aan het meer lezen we de verhalen en bekijken we de foto’s van onze mede-hikers.
We hadden allemaal één doel voor ogen: het lopen van de Höga Kusten Hike.
En daarmee hebben we er vele vrienden bij gekregen.
Wat is het leven waardevol!!

De laatste voorbereidingen.

De laatste voorbereidingen.

Je kunt je toch niet voorstellen dat je je tanden stukbijt op en tijdens de voorbereidingen van een hike. Maar mij lukt het. Na een onvermijdelijk bezoek aan een “tandtekniker” in Örnsköldsvik is het dan ook weer zeer positief om met mijn mond vol tanden te staan!
We zijn nu op de camping vlakbij Friluftsbyn, de start van de Höga Kusten Hike.
Hier ervaar je meteen weer de gemoedelijkheid van de Zweden. Op het bord bij de ingang van de camping staat te lezen: “Beste gast. Wees zo vrij een plek voor uw caravan, camper of tent uit te zoeken. In de loop van de avond kom ik wel even langs om U in the checken en af te rekenen”!
We hebben gekozen voor een plek met uitzicht op een uitloper van Skuleberget, de 600 meter hoge berg die we a.s. zaterdag weer moeten “bedwingen”.
We zijn de eersten van de hikers die op het veld staan, maar dat duurt niet lang. In de loop van de week komen er steeds meer binnen.
Het is een bijzondere ervaring om kennis te maken met mensen die we het afgelopen jaar al via een Facebook-groep kennen. Mensen die op ons af komen en ons begroeten met: “Jullie zijn Sicco en Elly. Ik ken jullie van Facebook!” Dat overkomt ons verschillende keren, met mensen uit Nederland, maar ook uit België, Zweden, Denemarken, Engeland en Amerika.
We ontmoeten ook mensen die we vorig jaar tijdens onze eerste Höga Kusten Hike hebben leren kennen, zoals bijvoorbeeld de familie Bäck uit Finland. Op deze manier begint de Hike als een hartverwarmende reünie!
Intussen houden we wel in de gaten dat we morgen moeten gaan lopen. Vandaag waren we druk bezig om de rugzakken te herpakken en om te controleren of we alles wat we echt nodig hebben ook daadwerkelijk hebben ingepakt. Vanwege de weersvooruitzichten gaan in elk geval regenkleding en thermo ondergoed mee.
Morgenochtend krijgen we bij vertrek de maaltijden (vriesdroog maaltijden, waar enkel heet water aan toegevoegd hoeft te worden), gastankjes, snacks en de routekaart mee. Wat dat betreft is deze Hike bijzonder goed georganiseerd.
Vanavond is er een kennismakings-party bij Friluftsbyn. Een mooie gelegenheid om iedereen die vandaag laat aankomt te verwelkomen. Daar zullen we ook horen hoe laat we morgenochtend precies zullen vertrekken.
De auto staat voor drie dagen op de parkeerplaats; de rugzakken liggen voor zover mogelijk ingepakt klaar.
Morgenochtend rond een uur of zeven breken we de tent op en dan kunnen we eindelijk op weg voor onze tweede Höga Kusten Hike.
We zijn er klaar voor!

Stockholm

Stockholm!
Zelfs als je, zoals wij, er een tiental keren geweest bent, blijft deze stad fascineren.
We kiezen als vanouds voor een verblijf op camping Bredäng, op 10 km van het centrum in het zuidelijk stadsdeel Skärholmen. Het is een gewilde stadscamping: regelmatig staan er ’s morgens vroeg al diverse campers en caravans te wachten tot er een plaats vrij komt. Je ziet hier tegenwoordig steeds meer campers en minder tenten. En de campers die hier komen worden volgens ons ook nog eens steeds langer, hoger en luxueuzer. Imposante mobiele woningen, waar ons tentje maar schriel bij afsteekt.
We gaan met de Tunnelbana (de metro) richting centrum. Na twintig minuten en negen metrostations met namen als Mälarhöjden, Aspudden, Liljeholmen en Örnsberg zien we Gamla Stan, de oude stad, opdoemen aan de overkant van het water. Voor ons altijd weer een moment van: “Ja! We zijn weer thuis!”

 

Van zuid naar noord lopen we door de Väster Långgatan langs de vele koffiehuizen, souvenirwinkels en restaurantjes. Uiteraard nemen we een kijkje op Stortorget, het grote plein, één van de locaties voor de videoclip van “Fading like a flower” van Roxette. Op welk moment van de dag je hier ook komt, het is er altijd druk. We zien vijf gidsen die met hun bordje omhoog hun groep bij elkaar proberen te houden.
Langs het Koninklijk Paleis, waar de wisseling van de wacht elke dag weer veel bekijks trekt, gaan we richting Drottninggatan. Kilometers lang loopt deze voetgangers-winkelstraat door het centrum van Stockholm. Sergel’s Torg, dé plek voor muzikanten, politieke demonstraties en ontmoetingsplek voor veel Stockholmers, laten we rechts liggen. Wij kiezen voor Hötorget, de markthal van de stad. Ondergronds vind je tientallen winkeltjes met etenswaren, dranken en delicatessen. Daarnaast zijn er bars en restaurantjes. Je kijkt hier elke keer je ogen uit.
Tijdens de drie dagen die we hier zijn gaan we ook naar het ABBA museum. Het duurt ruim twintig minuten voor we zelfs maar binnen zijn. Het blijkt vooral een interactief museum te zijn: optreden tussen de hologrammen van de ABBA-leden, karaoke zingen, danspassen meedoen en figureren in videoclips. Wij bekijken vooral de geschiedenis van de groep, de collectie gouden en platina platen en de kostuums.
Uiteraard zijn er veel meer bezienswaardigheden in de stad, zoals onder andere Vasa-museet, Tre Kronor museet, Stadhuset, Skansen (openluchtmuseum), Nordiska museet, maar ook Grönalund en Junibacken. In de afgelopen jaren hebben we hiervan de meeste wel een keer bezocht.
Op winkelgebied trekken vooral Skärholmen, Gallerian en de grote winkels Åhléns en NK (Nordiska Kompaniet) veel bezoekers.
We zouden nog een rondvaart kunnen maken naar Vaxholmen of over Mälären, maar omdat we dat ook al eens deden gaan we nu naar de wijk Södermalm, ten zuiden van Gamla Stan. Dit is een wijk van boetiekjes, eethuisjes en galerieën waar vooral veel kunstenaars en studenten zijn gaan wonen. De sfeer is hier, net als in het centrum, heel gemoedelijk en ontspannen.
Op de weg terug merken we op dat Stockholm ook een andere kant heeft. We zien erg veel bedelaars, daklozen en mensen die de afvalbakken doorzoeken. Op diverse plaatsen liggen mensen in een haveloze slaapzak op de grond; we zien er zelfs één op het kerkhof bij de Fredrikskerk!
Met de metro vanaf T-Centralen (je zou een dag door kunnen brengen met het bekijken van de vele fraaie metrostations) gaan we terug naar Bredäng. We zeggen de stad voorlopig weer vaarwel en tot ziens.
We zijn nu in Ljusne, om ons mentaal voor te bereiden op de Höga Kusten Hike, die donderdag begint.

Hjo

Hjo, 2015, 13 juli.

We zijn nu al weer vier dagen in Zweden, en het lijkt alsof we nooit zijn weggeweest. Alles is weer zo vertrouwd: de fraaie vergezichten onderweg, de ruimte om ons heen, de zangerige taal en de vriendelijke Zweden.
We deden er afgelopen donderdag zo’n elf uur over om Malmö te bereiken. Om en om rijdend konden we lekker opschieten, en het overige verkeer werkte daar prima aan mee. Bij de brug over de Storebaelt was het even spannend. We hebben een tolbadge voor tolbruggen en -tunnels in Scandinavië, maar die was al een paar jaar niet gebruikt. Dus……..: langzaam rijdend naar en door de juiste gate klonk gelukkig de verlossende “piep” en sprong het licht op groen! Zo ook op de Öresundbro tussen Denemarken en Zweden.
Malmö was een prettig weerzien. Jammer genoeg is de camping erg duur (men maakt er geen onderscheid tussen caravan of tent), maar na 1055 km rijden kijk je niet zo nauw.
De stad heeft een groot voetgangersgebied met een enorm aanbod aan winkels. Vooral Elly loopt hier vanwege de vele boutiques en galerieën enorm te genieten (ik ook wel, trouwens). Om bij te komen namen we bij Barista koffie met een heerlijke koek daarbij. En zowaar: ik kon alles in het Zweeds bestellen, en we kregen ook nog wat we wilden hebben…….
Zaterdag reden we naar Hjo, een stad aan het Vättern. Beroemd om zijn originele houten huizen en de jaarlijke “slöjdmässan”, die precies dit weekend wordt gehouden. Een enorm uitgebreide handwerksmarkt, met de meest uiteenlopende huisvlijtprodukten. Je kunt het zo crea niet bedenken, of het is hier te vinden: leren, houten, wollen, katoenen, metalen en stenen uitingen van kunstzinnigheid, maar wel voor prijzen die wij er niet voor over hebben. Wel is alles hier zeer sfeervol en gemoedelijk: goed voor een paar uur vertier.
Maar met dit alles verliezen we ons doel niet uit het oog. Inmiddels hebben we de rugzakken nog een keer herpakt, zodat we er zeker van zijn dat we alles tijdens de komende hike bij ons hebben. Nog een tiental dagen, dan is het zover!
Maar morgen eerst naar Stockholm!!

Vlaardingen, 2015, 4 juli.

2015, 4 juli.

Terwijl de temperatuur buiten boven de 30 graden uitkomt zijn wij bezig met de laatste voorbereidingen voor onze Zweden-vakantie.

Eind vorig jaar al hebben wij besloten om toch nog een keer mee te doen aan de Höga Kusten Hike, want ondanks de zwaarte van de tocht was het wel ongelooflijk mooi!

En, dachten we, als we dan toch in Zweden zijn: waarom zullen we dan niet nóg een tocht lopen? Zo kwamen we uit op St. Olavsleden, een pelgrimspad van Selånger in het oosten van Zweden tot Trondheim in Noorwegen. Om nu niet meteen het onderste uit de kan te halen willen we gaan lopen tot Duved, in het oosten van Zweden, tegen de Noorse grens aan. Een tocht van 335 km. Dat wel.

Om te trainen zijn we in Nederland gaan lopen: midweekse wandelingen vanuit Maassluis, georganiseerde weekendwandelingen vanuit diverse plaatsen, een tweedaagse hike van Cuijk naar Nijmegen en een drietal vierdaagsen: de Achterhoekse Wandel Vierdaagse, de Gooische Wandel Vierdaagse en de Vechtdal Vierdaagse. Al met al hebben we nu zo’n 650 km “in de benen”.

Inmiddels staan de kratten en tassen met de noodzakelijke inkopen al klaar. We zijn bezig met het bereiden van voedselvoorraden Die mee moeten als we met de tent “in het wild” kamperen en we leggen de laatste hand aan de kampeeruitrusting. Kortom: we kunnen bijna weg.